BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//inZaken.eu - ECPv6.13.2.1//NONSGML v1.0//EN CALSCALE:GREGORIAN METHOD:PUBLISH X-WR-CALNAME:inZaken.eu X-ORIGINAL-URL:https://inzaken.eu X-WR-CALDESC:Events for inZaken.eu REFRESH-INTERVAL;VALUE=DURATION:PT1H X-Robots-Tag:noindex X-PUBLISHED-TTL:PT1H BEGIN:VTIMEZONE TZID:Europe/Amsterdam BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20250330T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20251026T010000 END:STANDARD BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20260329T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20261025T010000 END:STANDARD BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20270328T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20271031T010000 END:STANDARD END:VTIMEZONE BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20250706T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260621T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260424T052436Z LAST-MODIFIED:20260424T052436Z UID:44139-1751799600-1782061200@inzaken.eu SUMMARY:Marc Chagall -- De Kleurenpoëet DESCRIPTION:Marc Chagall (1887 – 1985). Hij werd geboren in Vitebsk in Wit-Rusland als Moïsche Zakharovitch Chagalov\, maar heeft het grootste deel van zijn leven in Frankrijk doorgebracht. Zijn werk was veel kleurrijker dan dat van andere Joodse kunstenaars als Jacques Lipchitz en Chaïm Soutine. Chagalls kunstwerken kenmerken zich door een vrije fantasievolle en droomachtige expressie. \nVoor de totstandkoming van zijn creaties gebruikte hij een breed scala aan materialen en technieken. Zijn oeuvre bestaat uit tekeningen\, schilderijen\, grafiek\, keramiek\, mozaïek en glas in lood. Hij streefde in zijn werk naar de openbaring van de innerlijke impuls en niet naar weloverwogen methodisch kleur- en/of vormgebruik. Chagall mag de grootste kleurenpoëet aller tijden genoemd worden. In de tentoonstelling draait het vooral om Chagalls thematiek. \nHet tentoongestelde werk omvat originele litho’s\, etsen\, pochoirs en houtgravures\, deels gesigneerd en allemaal uitgegeven onder toezicht van Chagall tijdens zijn leven. De thematieken zijn vrouwen\, moederschap en de bijbel. De werken zijn gemaakt voor bijvoorbeeld Chagalls bijbel\, de Odyssee\, Fables de la Fontaine\, Regards sur Paris\, Paris Fantastique\, Maternité (voor Marcel Arland)\, Crucifixion Mystique en de décomposition de la Sirène. Voor de gelegenheid zijn tevens de Poèmes van Chagall van het Frans naar het Nederlands vertaald en duidelijk leesbaar tentoongesteld. \nVan zijn Moeder tot zijn vrouwen\nZoals veel mannen had Chagall een enorm hechte band met zijn moeder. Het moederschap is dan ook een terugkerend thema voor hem. Hij aanbad zijn moeder die Feita Ita heette. Hij was vol devotie en idealiseerde vrouwen in het algemeen en zijn moeder in het bijzonder. In zijn ‘eigen’ vrouwen zocht hij ook een soort moederfiguur. Op zijn 21ste ontmoette hij Bella Rosenfeld\, zijn muze. Zijn Moeder sterft veertien dagen voor de bruiloft van Marc en Bella.\nHij heeft het daar heel erg moeilijk mee en schrijft: “Ik heb altijd een zwaar gevoel in mijn hart\, is het van de slaap of van een plotselinge herinnering  aan haar sterfdag\, als ik haar graf bezoek\, het graf van mijn moeder. Hier is mijn ziel\, hier zijn mijn schilderijen\, mijn oorsprong. Een zee van lijden\, de vroege grijze haren\, ogen\, een stad vol tranen”. Hij is heel verdrietig en in de rouw\, maar tegelijkertijd ook zo gelukkig met Bella. \nVan zijn vrouwen tot Sirenes\nHet huwelijk gaat door en ze krijgen een dochter Ida. In 1941 vluchten ze naar New York\, waar Bella in 1944 overlijdt. In 1948 keert hij terug naar Frankrijk. Kort na het overlijden van Bella had Chagall kunstenares Virginia Haggard leren kennen. \nSamen met Virginia en hun zoontje David verhuisde Chagall in 1950 naar Saint-Paul-de-Vence\, een pittoresk dorp aan de Franse Rivièra. Rond 1952 eindigde de relatie met Virginia en ontmoette Chagall de eveneens Joods-Russische Valentina ‘Vava’ Brodsky\, met wie hij een huwelijksreis naar Rome en Griekenland ondernam. \nHet klassieke erfgoed inspireerde Chagall tot het beeldmotief van de Sirene\, de mooie nimf of zeemeermin die een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent op mannen. Zij waren voor hem de verbinding tussen hemel en aarde en de waterwereld en mysterieuze ongrijpbare vrouwen die hij graag afbeeldde in zijn serie lithografiën. \nDe Bijbel in zijn werk\nChagall maakte ook een serie lithografiën als afbeeldingen bij Bijbelverhalen van Jesaja en Jeremia tot Ruth en Mozes. Ook maakte hij twaalf vensters voor de Hadassah Medical Reliëf Association van de twaalf stammen van Israël. Ze vertolken de zegenspreuken van Jakob aan zijn twaalf zonen. \nJoodse komaf\nZijn afkomst maakt Chagalls keuze voor een carrière als kunstenaar wel bijzonder. Het arme gezin waar hij uit kwam behoorde tot het chassidisme\, een ultraorthodoxe richting in het Jodendom. Het weergeven van mensen was niet gewenst. Chagall beschrijft in zijn biografie uit 1922 dat hij tot 1906 nog nooit een schilderij of tekening gezien had. In 1910 kreeg hij een beurs voor zijn studie in Parijs\, waar hij het inspirerende werk van Cézanne\, Monet\, Manet\, Seurat\, Renoir\, Van Gogh en Matisse leerde kennen. Tijdens zijn leven moest hij zelf vaak vluchten. Dat vormde hem tot een wereldburger. Zijn lange leven en zijn zwerflust van Sint Petersburg\, Parijs\, New York\, Londen tot Amsterdam\, maakte dat hij een van de invloedrijkste kunstenaars uit de 20ste eeuw werd. Hij was tot zijn overlijden in 1985 getrouwd met Vava én actief als kunstenaar. \nTe zien vanaf zondag 6 juli 2025 tot en met zondag 21 juni 2026 \nhttps://www.laliquemuseum.nl/ \n  \nhttps://www.youtube.com/watch?v=-h8FuwAMoC0 \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/marc-chagall-de-kleurenpoeet/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20250913T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20270912T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260521T040906Z LAST-MODIFIED:20260521T040906Z UID:44894-1757761200-1820768400@inzaken.eu SUMMARY:Collectie presentatie DESCRIPTION:Ontdek 140 prachtige\, fascinerende of spannende kunstwerken in onze vernieuwde collectiepresentatie. Museum MORE opende in 2015 voor het eerst de deuren\, met als basis een eigen collectie van zo’n 900 werken. In de afgelopen tien jaar zijn daar ruim 300 werken bij gekomen\, door middel van aankopen\, schenkingen en langdurige bruiklenen. \nOok zijn er werken die nog niet of nauwelijks getoond zijn\, omdat de collectie nou eenmaal veel groter is dan er ruimte is in de museumzalen. In deze tentoonstelling kun je kennis maken met een groot aantal aanwinsten en werken uit het depot\, naast de topstukken die bijna permanent te zien zijn. \nReis langs acht thema’s \nJe kunt kriskras door de tijd reizen langs acht thema’s in onze nieuwe opstelling. Sommige thema’s komen voort uit het afgebeelde onderwerp\, andere thema’s zijn meer associatief of intuïtief van aard. Alle 140 werken passen binnen de collectiecriteria van Museum MORE: gebaseerd op de zichtbare werkelijkheid en gemaakt door kunstenaars die in Nederland actief zijn (geweest) in de periode van 1900 tot heden. \n  \nBinnenwereld \nDe menselijke binnenwereld met al zijn verschillende stemmingen is een veelvoorkomend onderwerp in de collectie van MORE. Met diens gigantische naakte zelfportretten\, in krijt op kaasdoek\, toont Lise Lou Sore het doorleven van extreme emoties. Gevoelens die universeel herkenbaar zijn\, maar vaak enorm eenzaam voelen wanneer je ze ervaart. Een hyperrealistische schilderij van Maudy Alferink verleidt ons met de kleurrijke kleding van het geportretteerde meisje\, maar wat vertelt het werk ons over haar zelfbeeld en gemoedstoestand? \n  \nAbstract realisme \nIs een realistische voorstelling altijd direct herkenbaar? De grote houtskooltekening van Raquel Maulwurf lijkt op het eerste gezicht een spel van willekeurige strepen en vlekken. Maar niets is minder waar: de titel Agent Orange verwijst naar het ontbladeringsmiddel dat in de Vietnamoorlog (1955-1975) werd ingezet. Het patroon is gebaseerd op satellietbeelden van de in formatie vliegende sproeivliegtuigen. Theo van Amstel toont ons een luchtiger voorstelling\, in een ritmische compositie van turquoise en wit\, licht en schaduw. De kleine potloodtekening van David Haines is tegelijkertijd zowel hyperrealistisch als abstract en conceptueel: de pillen die zijn moeder aan het einde van haar leven slikte\, arrangeerde hij als dichtregels. \nZij hebben het gemaakt \nWe tonen zelfportretten van een groot aantal kunstenaars in onze collectie. Zij hebben de werken gemaakt\, maar hebben zij het daarmee ook gemaakt in hun vak? Sommige kunstenaars zoals Charley Toorop\, Carel Willink en hedendaagse kunstenaars zoals Levi van Veluw en Philip Akkerman zijn bekende namen en leven of leefden van hun kunst. Anderen zijn nooit echt doorgebroken of pas recent (her)ontdekt. Voor ons als museum zijn ze allemaal belangrijk\, want dankzij hen kunnen wij bestaan. Immers\, zonder kunstenaars geen museum. \n  \n(Sneeuw)landschappen en wit \nDe Bomenrij van Jan Mankes en Beemster\, bloeiende boom van Charley Toorop zijn twee van de meest geliefde schilderijen uit onze collectie. Carel Willink en Wim Schuhmacher – van wie MORE uitzonderlijk veel werken bezit – schilderden eveneens regelmatig (stads)landschappen. Verder bevatte onze collectie tot dusver weinig werken met landschappen of natuur. Daar is verandering in gekomen dankzij onder meer de verwervingen van Ruud van Empels fotocollage met fluitenkruid. Bovendien speelt in een aantal van onze kunstwerken de ‘kleur’ wit een hoofdrol. Wit van bloesem\, wit van van sneeuw\, of wit als lichtgevend contrast van donkere delen. \nStraat en consumptie \nDe straat\, verpakkingsmateriaal en afval\, (over)consumptie en voedselindustrie\, rijkdom\, armoede\, sociale ongelijkheid en het mobiele thuis van een dakloze: winkelwagentjes staan voor veel meer dan boodschappen doen. Het kunstenaarsduo J&B refelcteert met drie piepschuimen winkelkarretjes op maatschappelijke thema’s met materialen ‘van de straat’\, zoals vuilniszakken\, pizzadozen of piepschuim. Terwijl de straat voor de een de plek is om je te haasten naar je werk en de ander er vermaak zoekt op de kermis\, is een derde er op zoek naar voedsel of klandizie. \n  \nStilleven \nHet stilleven was ongekend populair onder realistische kunstenaars in de jaren 1920-1940. De collectie van MORE bevat dan ook een grote hoeveelheid stillevens: met glaswerk\, potjes\, pannetjes\, bloemen\, boeken\, vruchten en veel eieren\, maar ook dode dieren of schedels\, vaak met een kunstig gedrapeerde lap stof of stapel papieren. Afgewogen composities die de vakkundigheid van de kunstenaar tonen in het weergeven van allerlei materialen\, zoals het glanzende oppervlak van glas. Terwijl stillevens doorgaans schilderijen zijn\, kun je ook hedendaagse ruimtelijk stillevens zien. Met soms een zelfde symbolische waarde als 100 jaar terug: gedenk te sterven\, maar geniet ook van het leven. \nRelaties \nOf het nou een relatie is met familie of kinderen\, een geliefde of (huwelijks)partner\, vrienden of collega’s: relaties zijn wezenlijk voor ons bestaan. Ze brengen ons vreugde\, warmte\, evenwicht en veiligheid. Maar ook twijfel en irritatie\, en verdriet wanneer de relatie spaak loopt of het verlangen ernaar onvervuld blijft. Hoe verbeelden kunstenaars deze complexiteit? Soms met ironie en met afstand\, soms juist lieflijk of spetterend. Jans Muskee wijdde Beeldhouwer Johan Polet koos voor robuuste intimiteit. \nNaakt \nDe kunstgeschiedenis staat bol van de naakten. Lang waren dit vooral bevallige vrouwelijke naakten\, verpakt in Bijbelse of mythologische taferelen. Vanaf de late 19de eeuw zien we ook naakten (vrouwen én mannen) als baders in of aan het water. Bij de moderne realisten in de collectie van MORE zien we allerlei vormen van naakt. Maar wanneer vinden we naakt eigenlijk echt naakt en waar ligt de grens tussen geoorloofd of plezierig naakt en ongemakkelijk of zelfs aanstootgevend naakt? Naar naakt in de kunst kijken we vaak anders dan naar naakt in de alledaagse werkelijkheid. En wat is de invloed van geslacht\, leeftijd\, pose\, gezichtsuitdrukking en context op onze perceptie van een naakt lichaam? \n13.09.25 – 12.09.27 \nhttps://www.museummore.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/collectie-presentatie/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251004T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260614T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260603T044447Z LAST-MODIFIED:20260603T044839Z UID:45433-1759575600-1781456400@inzaken.eu SUMMARY:Ontheemd --- De Belgische vluchtelingen van de Eerste Wereldoorlog DESCRIPTION:Tijdens de eerste maanden van de Eerste Wereldoorlog vluchtten 1\,5 miljoen Belgen voor het oorlogsgeweld dat hun land overspoelde. De Belgische exodus\, waarbij één vierde van de totale bevolking hun thuis achterliet om veiligheid te zoeken\, is tot op heden een onderbelicht onderwerp in het Belgisch historisch onderzoek. \nIn 2025-2026 onderzoekt het In Flanders Fields Museum het erfgoed van Belgische vluchtelingen van de Eerste Wereldoorlog. Dit resulteert in een tijdelijke expo\, een meerdaagse internationale conferentie en een duurzame inventarisatie van de mogelijke bronnen van dit erfgoed. Het team capteert ook enkele getuigenissen van nabestaanden en organiseert een veelzijdig programma aan culturele activiteiten rond de thematiek. \nJij kan helpen \nHet In Flanders Fields Museum wil het erfgoed van Belgische vluchtelingen tijdens de Eerste Wereldoorlog in kaart brengen en duurzaam verankeren voor de toekomst. Dit erfgoed is te vinden in België en in het buitenland. Het museum zoekt niet alleen in officiële archieven\, maar ook in het bredere erfgoedveld. Veel verhalen en memorabilia van vluchtelingen zitten immers nog bij de familie zelf. Jij kan het museum helpen om dit erfgoed te bewaren. \n\nKen je vluchtverhalen uit de Eerste Wereldoorlog in jouw familie?\n\n\nHeb je thuis brieven\, dagboeken\, foto’s of voorwerpen die het Belgische vluchtverhaal tastbaar maken?\n\n\nWerd het vluchtverleden van jouw gemeente reeds in kaart gebracht (een lijst\, een publicatie\, onderzoek door een heemkundige kring\,… )?\n\nKan je een van bovenstaande vragen beantwoorden? Heb je meer informatie? Neem contact op met het museumteam. \n\nStuur ons een bericht.\n057/ 23 94 55\n\nSamen met Histories vzw organiseerde In Flanders Fields Museum workshops in het voorjaar van 2025. Wil je zelf het Belgische vluchtverleden van de Eerste Wereldoorlog onderzoeken? Deze handleiding helpt je op weg.\nHelp mee deze boodschap te verspreiden via jouw netwerk of erfgoedvereniging met deze communicatietoolkit. \nMondelinge geschiedenis \nVluchtverhalen van de oorlog leven verder in familiegeschiedenissen. Om deze te capteren en te bewaren voor de toekomst\, zet het museumteam eveneens in op mondelinge geschiedenis\, dat deel uitmaakt van het onderzoeksproject ‘Ontheemd’. Hoe zijn mensen van de tweede en derde generatie omgegaan met het vluchtverhaal in hun familiegeschiedenis? Dat is de vraag die het museumteam aan een 15 à 20 mensen stelt om de persoonlijke kant van deze geschiedenis te belichten. Het project streeft ernaar een zo groot mogelijke diversiteit aan vluchtverhalen in kaart te brengen. \nTentoonstelling ‘Ontheemd – De Belgische Vluchtelingen van de Eerste Wereldoorlog’ \nIn 1914 sloegen anderhalf miljoen Belgen – een kwart van de toenmalige bevolking – op de vlucht voor het oorlogsgeweld. Naar schatting 600.000 verbleven voor de duur van de oorlog in het buitenland\, voornamelijk in Frankrijk\, Groot-Brittannië en Nederland. Daarnaast werden duizenden anderen onder dwang ontheemd: ze werden aan beide zijden van het front door militairen geëvacueerd omdat hun woonplek door het verloop van de oorlog te gevaarlijk was geworden. Na de oorlog wachtte een moeilijke terugkeer die soms jaren aansleepte. Sommigen keerden niet terug\, omdat ze in hun eigen land geen toekomst meer zagen. \n4 oktober 2025 tot en met 14 juni 2026 \nhttps://www.inflandersfields.be/nl/ \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/ontheemd-de-belgische-vluchtelingen-van-de-eerste-wereldoorlog/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251025T080000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260823T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251224T034008Z LAST-MODIFIED:20251224T034008Z UID:40237-1761379200-1787504400@inzaken.eu SUMMARY:Exposition Générale DESCRIPTION:Exposition Générale belicht veertig jaar hedendaagse kunst in de Fondation Cartier en put daarbij uit een collectie die gevormd is door de programmering. Door het sociale\, culturele en architectonische erfgoed van het gebouw en de openheid naar de stad nieuw leven in te blazen\, schetst de tentoonstelling een alternatieve kaart van de hedendaagse kunst en luidt ze\, met het nieuwe architectonische ontwerp van Jean Nouvel\, een vernieuwde benadering van de tentoonstelling in. \nEen nieuwe kaart van hedendaagse kunst \nDe Fondation Cartier Collectie\, die de geschiedenis van de instelling\, haar programmering en haar openheid voor de wereld in al haar diversiteit weerspiegelt\, schetst veertig jaar internationale hedendaagse kunst. De algemene tentoonstelling presenteert de fundamentele thema’s van dit unieke erfgoed aan de hand van emblematische werken en geselecteerde fragmenten uit tentoonstellingen die sinds de oprichting in 1984 deel hebben uitgemaakt van haar programmering. Het onthult het dynamische karakter van een collectie die door de jaren heen is opgebouwd door middel van tentoonstellingen. \nDe Exposition Générale\, gestructureerd rond vier hoofdthema’s die door de hele collectie lopen\, toont de diversiteit aan artistieke engagementen van de instelling. De tentoonstelling opent met een architectonisch laboratorium (Machines of Architecture) waar modellen\, tekeningen\, fragmenten en installaties\, in dialoog met de stedelijke omgeving\, een veelheid aan benaderingen van en kritische toe-eigeningen van architectuur onthullen. Deze vormen\, die samen een heruitgevonden stad vormen\, bestaan ​​naast levende werelden die ons uitnodigen om de rol van de instelling in het behoud van bedreigde ecosystemen en de grenzen van het antropocentrisme te bevragen (Being Nature). De tentoonstelling onderzoekt ook creatie als een ruimte voor experimenten en het doorbreken van barrières\, en laat zien hoe een nieuwe poreusheid tussen kunst\, ambacht en design de visuele taal vernieuwt (Making Things). Ten slotte brengt de tentoonstelling artistieke praktijken samen die technologie\, fictie en wetenschappelijke kennis combineren\, en schetst alternatieve manieren om de wereld te lezen en te bewonen (A Real World). Naast deze thematische tentoonstellingen tonen aangrenzende presentaties de individuele en gezamenlijke trajecten en benaderingen van enkele van de belangrijkste kunstenaars uit de collectie. \n  \nDoor menselijke en niet-menselijke vormen en culturen\, technieken en praktijken die zich hebben losgemaakt van de traditionele hiërarchie van de schone kunsten met elkaar te verweven\, schetst de Exposition Générale een nieuwe kaart van de hedendaagse creatie: een alternatief voor de museale encyclopedie die de functie van de instelling als openbare ruimte voor experimenten en het creëren van nieuwe kennis vernieuwt. \nDe moderniteit van het gebouw herontdekken \nExposition Générale ontleent zijn naam aan de tentoonstellingen die het warenhuis Grands Magasins du Louvre vanaf het einde van de 19e eeuw organiseerde in het Haussmann-gebouw dat nu de Fondation Cartier huisvest en dat gebouwd werd voor de eerste Wereldtentoonstelling van Parijs in 1855. Door de geschiedenis heen heeft dit gebouw zichzelf voortdurend opnieuw uitgevonden als tentoonstellingsruimte\, waarbij een diepe continuïteit zichtbaar is tussen de opeenvolgende transformaties en de ruimtelijke indelingen die daarmee gepaard gingen. De evolutie ervan toont een ware scenografische geschiedenis die de evolutie van moderne gebruiken en architectonische praktijken weerspiegelt: aanvankelijk ontworpen als een Grand Hotel (ca. 1855-1880) om bezoekers van de Wereldtentoonstelling te huisvesten\, transformeerde het geleidelijk aan in warenhuizen (1880-1977)\, waarbij de zalen werden omgevormd tot commerciële tentoonstellingsruimtes\, ware “koopmanspaleizen” die men bezoekt “zoals men een museum zou bezoeken”. Deze traditie wordt voortgezet in het Louvre des Antiquaires (1977-2018)\, waarvan de ruimtelijke indeling\, bestaande uit aaneengesloten winkels verbonden door lange gangen\, een continue presentatie van vitrines creëert waar regelmatig tentoonstellingen van decoratieve objecten en kunst worden gehouden. Door objecten en handelswaar uit alle hoeken van de wereld samen te brengen\, droegen deze evenementen bij aan de verbreding van het culturele landschap\, de verspreiding van nieuwe kennis en de democratisering van materiële cultuur en artefacten in de 19e eeuw – een geschiedenis die resoneert met de hedendaagse filosofie van het verzamelen. \n  \nHet ruimtelijke ontwerp van de Exposition Générale\, bedacht door studio Formafantasma\, maakt het tentoonstellingsapparaat zichtbaar en herinterpreteert de sociale en experimentele dimensie van de “Algemene Tentoonstellingen” en andere commerciële evenementen die de evolutie van de museumpraktijk begeleidden. Formafantasma ontwerpt een driedimensionale installatie die interactie aangaat met de dynamische architectuur van het gebouw\, gebruikmakend van de verschillende gezichtspunten en hoogtes. De textiele dragers – modulaire textielconstructies gemonteerd op aluminium profielen en voorzien van een eigen verlichtingssysteem – leiden de bezoeker langs de werken en bewegwijzering van de tentoonstelling. \nDe tentoonstelling strekt zich uit tot in de stad en omarmt\, naast het gebouw zelf\, het architectonische erfgoed van de nieuwe stedelijke omgeving: de Place du Palais-Royal en de Galerie Valois\, een ondergrondse passage die vroeger de metro en warenhuizen met elkaar verbond\, bieden onderdak aan artistieke interventies die de kernthema’s van de tentoonstelling op stedelijke schaal weergeven. Van oktober 2025 tot februari 2026 is in de Galerie de Valois een reeks tekeningen van Andrea Branzi te zien\, die zijn project voor Groot-Parijs uit 2008 illustreren\, ontwikkeld in samenwerking met de Italiaanse architect Stefano Boeri. Door de nadruk te leggen op de verbinding met de stad en de openbare ruimte\, bevestigt de Fondation Cartier haar Parijse wortels en transformeert zij de tentoonstelling tot een ruimte voor de collectieve creatie van verhalen\, kennis en vormen\, die direct verbonden zijn met de tijd waarin ze zich bevindt. \nAfbeelding: © Alessandro Mendini\, Petite Cathédrale\, 2002 © Bodys Isek Kingelez\, Projet pour le Kinshasa du troisième millénaire (détail)\, 1997 © Alessandro Mendini\, OMG !\, 2014 © Peter Halley\, Code Warrior\, 1997 © Junya.Ishigami+associates\, Chapel of Valley\, 2018. Photo © Marc Domage \n25 oktober 2025 – 23 augustus 2026 \nhttps://www.youtube.com/watch?v=QqSb6Az71Yc&t=12s \nhttps://www.fondationcartier.com/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/exposition-generale/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251101T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20261231T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251104T034817Z LAST-MODIFIED:20251104T034817Z UID:38675-1761994800-1798736400@inzaken.eu SUMMARY:Tentoonstelling Wubbo Ockels DESCRIPTION:Op 30 oktober 1985 was Wubbo Ockels (1946 – 2014) de eerste Nederlander die een ruimvlucht maakte. Space Expo eert dit historische hoogtepunt 40 jaar later met een nieuwe\, tijdelijke tentoonstelling: Wubbo Ockels: Astronaut of Spaceship Earth. De tentoonstelling is ontwikkeld in samenwerking met Joos Ockels\, de vrouw van Wubbo. Bijzondere\, nooit eerder vertoonde objecten én beelden zijn te zien. Kom langs en laat je inspireren door Wubbo’s verhaal! \nJoos Ockels: ‘’De ruimtevaartperiode in het leven van Wubbo was intens. Deze tentoonstelling weerspiegelt de wereldwijde aandacht en zijn persoonlijke ervaringen.’’ \nWat is er te zien? \nIn 1985 vloog Wubbo mee met de Space Shuttle Challenger. In Spacelab was hij medeverantwoordelijk voor verschillende wetenschappelijke experimenten. Op 6 november keerde Wubbo terug op aarde. In de tentoonstelling zijn diverse objecten te zien uit deze periode. Van de eerste vacature-advertentie tot objecten die mee zijn geweest naar de ruimte. \nOok toont de tentoonstelling hoe de ruimtereis Wubbo’s blik op de aarde voorgoed veranderde. De kwetsbaarheid van onze planeet inspireerde hem om zich in te zetten voor duurzaamheid\, innovatie en educatie. Projecten als de Nuna-zonneauto en een bus op zonne-energie worden getoond aan de hand van schaalmodellen en beeldmateriaal. \nBezoek de tentoonstelling \nWubbo Ockels: Astronaut of Spaceship Earth is te zien bij Space Expo van 1 november 2025 tot en met 31  december 2026. \nhttps://www.youtube.com/watch?v=NVYqpPNpudA \nhttps://www.space-expo.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/tentoonstelling-wubbo-ockels/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251108T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260614T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251031T044121Z LAST-MODIFIED:20251031T044121Z UID:38543-1762599600-1781456400@inzaken.eu SUMMARY:Four times Two: werken uit de collectie 1965 - 2015 DESCRIPTION:Four times Two (1967) (Jonathan Vos Photography 2025) \nVerknoping en ontknoping\nDe tentoonstelling Four times Two nodigt uit te ontknopen hoe kunstwerken met elkaar en met de bezoeker verbonden zijn. Deze collectiepresentatie hedendaagse kunst bestrijkt een halve eeuw. Verschillende generaties kunstenaars en kunststromingen komen daarmee aan bod. De aankoop van Shinkichi Tajiri’s iconische vierknopenkunstwerk Four times Two (1967) in 2024  vormt de aanleiding en het vertrekpunt voor deze presentatie. \nInspirator Tajiri\nFour times Two  van de Japans-Amerikaans- Nederlandse kunstenaar Shinkichi Tajiri (Los Angeles\, 7 december 1923 – Baarlo\, 15 maart 2009) is een even persoonlijk als fascinerend werk. Zijn ervaringen met racisme en uitsluiting hadden beslissend invloed op zijn leven en werk. Hij maakte als jongeman oorlog en haat mee en verlangde enorm naar verbondenheid. Tajiri’s kenmerkende knoop is wereldwijd een herkenbaar symbool van verbinding en eenheid. Maar mensen samenbrengen is geen eenvoudige opgave. Het vergt moed en een omgeving die niet terugschrikt voor wat afwijkt of onbekend is. En niet alles laat zich zomaar oplossen. Daar staat deze knoop van Shinkichi Tajiri ook voor: de wereld is complex en verwarrend en menselijke relaties zijn vaak ingewikkeld. \nKnopen doorhakken\nElke zaal toont werk van telkens vier kunstenaars: dus evenveel als er knopen in Four times Two zitten. De werken zijn onderling heel divers wat betreft onderwerp\, thema of hoe ze eruitzien. De vraag is dan ook wat deze kunst gemeen heeft. Als suggestie of hint draagt elke zaal een titel zoals: ritme & transformatie of tijd & zwaartekracht. Maar iedereen kijkt weer anders en legt andere verbanden. De tentoonstelling is vooral een uitnodiging zelf op zoek te gaan naar onderliggende ideeën\, emoties\, boodschappen of symboliek die deze kunst\, over tijd en culturele verschillen heen\, met elkaar en met ons verbindt. \nGedeeltelijk ontward\nFour times Two brengt werken van toonaangevende (internationale) kunstenaars op een verrassende manier bij elkaar. Onder de noemer engagement & verlangen is onder meer werk van Lydia Schouten te zien. Een pionier op het gebied van performance\, video- en installatiekunst en een belangrijk feministisch boegbeeld. Haar werk gaat als het ware in dialoog met dat van de Zwitserse kunstenaar Thomas Hirschhorn\, bekend om zijn installaties en collages die gemaakt zijn van wegwerpmaterialen. Zowel Schouten als Hirschhorn staan bekend om hun geëngageerde werk\, maar verbeelden hun omgang met sociale en politieke vragen van alledag op een compleet andere manier. In de zaal abstractie & illusie wordt het abstracte ‘golven’-schilderij van Mary Heilmann getoond naast de realistische video met hoog illusionistisch gehalte van Sanne Vaassen. \nFour times Two met werken van o.a.:\nFrancis Alÿs\, Paul Chan\, Peter Doig\, Mary Heilmann \,Thomas Hirschhorn\, Suchan Kinoshita\, Jos Kruit\, Mario Merz\, Charlotte Lagro\, Sol LeWitt\, Laura Owens\, Roman Signer\, Carol Rhodes\, Lydia Schouten\, Shinkichi Tajiri\, Sanne Vaassen\, Luciano Fabro\, Paloma Varga Weisz en Richard Serra. \nOpnieuw podium voor een pionier\nLydia Schouten\, kreeg in 2023 in het Bonnefanten al een indrukwekkende solopresentatie in A Room of One’s Own. Naar aanleiding hiervan heeft het museum vijf van haar vroege video’s toegevoegd aan de collectie. Verder heeft Lydia Schouten twee vroege scriptboeken die aan de basis lagen van haar spraakmakende videoinstallaties aan Bonnefanten geschonken. Vanwege de kwetsbaarheid zijn deze schetsboeken in diverse technieken nooit eerder tentoongesteld. Dat gebeurt nu wel\, in een eigen zaal voor Lydia Schouten. Op deze manier viert het Bonnefanten\, net als Museum Arnhem het vijftig jarig kunstenaarschap van Lydia Schouten\, ‘grande dame van de Nederlandse hedendaagse kunst’. \nCurator: Paula van den Bosch \nAfbeeldingen: 1) Shinkichi Tajiri\, Four times Two (4×2)\, 1967\, polyester\, 100 h x 100 b x 40 d cm. Collectie Bonnefanten. Foto Jonathan Vos \, 2) Jos Kruit\, zonder titel\, 1994\, staal\, epoxy\, pur hardschuim\, 340h x 340b x 400d cm. Collectie Bonnefanten\, langdurig bruikleen Politie Regio Limburg Zuid. \nTe zien: 8 november 2025 t/m 14 juni 2026 \nhttps://www.bonnefanten.nl/ \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/four-times-two-werken-uit-de-collectie-1965-2015/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251115T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260705T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260305T060926Z LAST-MODIFIED:20260305T060926Z UID:42508-1763204400-1783270800@inzaken.eu SUMMARY:Toonaangevende ‘pottenbakker’ die design van iedereen maakte DESCRIPTION:In Kunstmuseum Den Haag is de tentoonstelling Jan van der Vaart: voor Jan en alleman  te zien. Van kunst met een grote K moest hij\, de zelfverklaarde ‘pottenbakker’\, niets hebben. Toch drukte niemand zo’n stempel op de naoorlogse Nederlandse keramiek als Jan van der Vaart (1931-2000). Om zijn werken voor een groot publiek bereikbaar te maken\, werkte hij in serieproductie\, een door collega-keramisten en verzamelaars verafschuwde keuze. \nMaar de aanpak maakte design bereikbaar voor iedereen. Er verschijnt tegelijk een omvangrijke monografie over Van der Vaart. Het is met meer dan 250 werken de eerste grote tentoonstelling sinds 1991 over de belangrijkste naoorlogse Nederlandse keramist\, precies 25 jaar na zijn dood. \n“Keramiek maken is een keihard kloteambacht en geen vak van door god vastgehouden handen.” – Jan van der Vaart \nTer gelegenheid van het verschijnen van de monografie Jan van der Vaart. Meesterpottenbakker op initiatief van Cometa* – Stichting voor kunstboekpublicaties\, organiseert Kunstmuseum Den Haag vanaf november 2025 een retrospectief over de keramist. Van musea tot kringloopjagers\, Van der Vaarts vazen en andere gebruiksvoorwerpen zijn altijd omarmd in de bijna vijftig jaar dat hij actief was. Jan van der Vaart: voor Jan en alleman brengt meer dan 250 werken samen uit de belangrijkste museale collecties\, maar ook uit de collecties van particulieren – iedereen die thuis een Van der Vaart heeft staan mag deze aanmelden voor in de tentoonstelling. \nBelangrijkste keramist van zijn generatie\nOver erkenning voor zijn enorme vakmanschap heeft Van der Vaart nooit te klagen gehad. Een eindeloze reeks tentoonstellingen\, opdrachten en prijzen benadrukte zijn vooraanstaande positie. Zijn vazen\, bloemtorens en kandelaars ging hij vanaf 1967 onder de naam ‘multipel’ in serieproductie uitvoeren. Met geometrische vormen als uitgangspunt en een klein palet van gloedvolle glazuren maakte Van der Vaart duizenden vazen en andere gebruiksvoorwerpen. Zijn aanpak is blijvend actueel\, gezien Van der Vaart\, zelf autodidact\, als langjarig docent aan de Gerrit Rietveld Academie meer dan honderd keramisten opleidde. \nGeen pretenties\nJan van der Vaart was een keramist zonder pretenties. ‘Pottenbakker’ liet hij als beroep noteren in zijn paspoort en in een vraaggesprek zei hij: ‘Ik ben dat mannetje dat bloemenvazen maakt.’ Op tentoonstellingen – ook in musea – stonden geregeld ook bloemen in zijn vazen; zijn voorwerpen waren sculptuur én gebruiksvoorwerp. Als docent gruwde hij van studenten die een visitekaartje lieten drukken met daarop ‘keramisch kunstenaar’. De vaas zag hij niet als kunstobject op zich\, het ding komt pas tot zijn recht met bloemen erin\, mensen eromheen. Zowel de monografie als de tentoonstelling Jan van der Vaart: voor Jan en alleman laten zien dat Van der Vaarts herkenbare ontwerpen in ontelbaar veel huishoudens terug te vinden zijn. Naast bijzondere unica\, zijn spectaculaire tulpentorens en ontwerpen voor Royal Leerdam worden veel multipels getoond. En iedereen die thuis een Van der Vaart heeft staan\, mag deze aanmelden voor in de tentoonstelling. \nGroot retrospectief\nJan van der Vaart: voor Jan en alleman in Kunstmuseum Den Haag (15 november 2025 tot en met 5 juli 2026)\, verschijnt parallel aan de publicatie van de monografie Jan van der Vaart. Meesterpottenbakker van stichting Cometa*. Tegelijk presenteert Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden op zijn site een digitale expositie over Van der Vaart. Zijn voormalige atelier maakt sinds 2008 deel uit van de vaste opstelling van het museum. \nOver Cometa*\nDe stichting Cometa* is in 2022 opgericht met het doel om bijzondere kunstboeken te produceren over moderne en hedendaagse Nederlandse vormgeving en beeldende kunst. De monografie over Jan van der Vaart is de eerste publicatie van de stichting. Klik voor meer informatie. \nAfbeeldingen: 1) Foto: Erik & Petra Hesmerg \n15 november 2025 – 5 juli 2026 \nhttps://www.kunstmuseum.nl/nl URL:https://inzaken.eu/index.php/event/toonaangevende-pottenbakker-die-design-van-iedereen-maakte/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251118T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260823T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251219T044741Z LAST-MODIFIED:20251219T044741Z UID:40116-1763463600-1787504400@inzaken.eu SUMMARY:Stilte in de storm DESCRIPTION:Wie de storm wil trotseren\, moet haar oog binnenstappen – terugkomen tot de kern\, de plek waar stilte heerst en helderheid ontstaat. Dat is precies wat de collectietentoonstelling Stilte in de storm van Voorlinden biedt: een moment van bezinning in een wervelende wereld. In de tentoonstelling tonen kunstenaars als Anish Kapoor\, Marina Abramović\, Massimo Bartolini en Arturo Hernández Alcázar dat stilte een bron van kracht is – en een zacht\, standvastig antwoord kan bieden op de storm die ons omringt.  \nStap in de schoenen van Marina Abramović en ervaar haar methode – en word onderdeel van deze tentoonstelling! Voorlinden biedt gratis toegang voor wie één uur lang de performance Counting the Rice doet: \nmeer info \n  \n‘In een wereld vol afleiding is het een uitdaging om de tijd te nemen om contact te maken met onszelf en met anderen’\, zegt Marina Abramović. De performancekunstenaar bedacht daarom Counting the Rice\, een werk dat onderdeel is van de collectietentoonstelling Stilte in de storm van Voorlinden. Daarbij worden bezoekers uitgenodigd om een uur lang\, met noise-cancelling koptelefoon op\, rijstkorrels en linzen te tellen. Daarmee ontwikkel je volgens Abramović uithoudingsvermogen\, concentratie\, waarneming\, zelfbeheersing en wilskracht. Het is een oefening in stilte\, midden in het museum en omringd door anderen\, waarbij je volledig op jezelf wordt teruggeworpen. Het werk belichaamt waar de tentoonstelling Stilte in de storm voor staat; in onstuimige tijden maakt stilte en aandacht je veerkrachtiger. \n‘Zet de wereld op pauze en kijk aandachtig naar wat er om je heen gebeurt en met jezelf. Juist dáár groeit je kracht. Deze tentoonstelling is daarom een uitnodiging om te vertragen\, te luisteren en te voelen wat écht telt.’ – Suzanne Swarts\, directeur Voorlinden \nUitgestippelde route \nMet een zorgvuldige selectie uit de eigen collectie stippelt Voorlinden in de Stilte in de storm een route uit die leidt tot meer verbinding: met jezelf\, met de ander\, met wat werkelijk van waarde is. De tentoonstelling start met de installatie Black Kites (Bird of ill omen) van Arturo Hernández Alcázar uit 2010-2012\, waarin een zwerm onheilspellende zwarte vliegers in de lucht wordt stilgezet. Aan hun voeten brokstukken uit het verleden. Het pulserende leven is nooit ver weg; Massimo Bartolini biedt met Conveyance (2024)\, een waterbassin waarin een golf als een hartslag voortdurend wordt opgepompt\, een hypnotiserende aanzet tot meditatie. \n‘Stilte geeft ruimte. Voor aandacht\, voor nieuwe ideeën\, om te voelen wat er echt gebeurt. Kunstenaars omarmen stilte precies omdat het de zintuigen scherpt\, denkprocessen vertraagt en nieuwe beelden en betekenissen laat ontstaan. Samen die stilte ervaren en omarmen heeft iets magisch.’ – Barbara Bos\, hoofd tentoonstellingen \n‘Zwangere’ muur in Voorlinden \nVoordat Philip Vermeulen de storm weer aanzwengelt met zijn kinetische compositie 10 Meters of Sound (2014-2025)\, kom je in de nieuwe collectietentoonstelling eerst langs de verwachtingsvolle\, ‘zwangere’ muur Pregnant white within me (2022) van Anish Kapoor en een droomachtige installatie van het kunstenaarsduo Elmgreen & Dragset; met L’Addition (2025) zoeken zij de stilte op van een eenzame wandelaar in een oneindige sneeuwvlakte. Stilte in de storm brengt bovendien werk van Arcangelo Sassolino\, Pedro Cabrita Reis\, Robert Longo\, D.D. Trans\, Olafur Eliasson\, Lee Bae\, Robert Zandvliet\, Subodh Gupta\, Jannis Kounellis en Josiah McElheny. \nIn de bijbehorende tentoonstellingscatalogus wordt de stilte verder uitgediept met bijdragen van de Koreaans-Duitse filosoof en schrijver Byung-Chul Han en de Vlaamse cultuurjournalist en stilte-expert Virginie Platteau en gedichten van Peter Verhelst. \nAfbeelding: Philip Vermeulen\, 10 Meters of Sound\, 2014-2025\,\nCollectie museum Voorlinden\, c/o Pictoright Amsterdam\, 2025 \n18 november 2025 – 23 augustus 2026 \nhttps://www.voorlinden.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/stilte-in-de-storm/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251121T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260809T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251027T035416Z LAST-MODIFIED:20251027T035416Z UID:38457-1763722800-1786294800@inzaken.eu SUMMARY:FUNGI. Anarchistische ontwerpers DESCRIPTION:Fungi – beter bekend als schimmels of zwammen – voorzien in de meest uiteenlopende menselijke behoeften. We eten bijvoorbeeld al eeuwen champignons en bestrijden bacteriën met penicilline. In de design- en architectuurwereld worden schimmels omarmd als nieuw\, trendy materiaal. \nFUNGI. Anarchistische ontwerpers biedt tegenwicht aan deze mensgerichte benadering. In deze tentoonstelling\, samengesteld door antropoloog Anna Tsing en architect en kunstenaar Feifei Zhou\, zijn schimmels onafhankelijk opererende wezens die op de puinhopen van het kapitalisme een heel eigen\, multi-soortelijke wereld tot bloei brengen. \nFungi zijn nauw verbonden met de schade die koloniale en kapitalistische exploitatie aan de leefomgeving toebrengen. Curatoren Zhou en Tsing willen nadrukkelijk voorbijgaan aan de grenzeloze groei op basis van uitbuiting\, die met het inlijven van schimmels in het ontwerp- en productieproces in feite gewoon wordt voortgezet. De tentoonstelling mocht dan ook in geen geval de zoveelste presentatie worden van gebruiksvoorwerpen of bouwstenen die uit zwamvlokken zijn opgekweekt. De ‘duurzame’ mat-witte of beige mycelium-vazen\, -lampenkappen en -isolatiepanelen doen geen recht aan het verhaal dat Tsing en Zhou willen vertellen. \nAnti-design \nTsing en Zhou noemen hun FUNGI daarom liever een tentoonstelling van ‘anti-design’\, een vorm van onbewust en onbeheersbaar ontwerp waarin schimmels geen passief bouwmateriaal zijn\, maar de anarchistische medeontwerpers van een wereld die alleen kan bestaan bij de gratie van bondgenootschappen tussen mensen en anders-dan-menselijk leven. \nIn de tentoonstelling zie je gaandeweg hoe schimmel zich op verschillende schaalgrootten manifesteert\, in zieke kikkers\, in de vaatwasser in je eigen keuken\, in ziekenhuisbedden\, termietenheuvels en het menselijke verteringsstelsel\, maar ook op koffie-\, bananen- of coniferenplantages en in het oerwoud. \n“ Fungi ondermijnen de menselijke ambitie om de wereld te beheersen en overheersen. ” \nWat is er te zien? \nVeel kunstwerken in de tentoonstelling zijn speciaal voor FUNGI gemaakt. Antropologen\, infectiedeskundigen\, ecologen en amfibieënexperts worden voor deze gelegenheid gekoppeld aan beeldend kunstenaars die hun onderzoek herinterpreteren en vertalen naar installaties. Schilderkunst\, sculptuur\, multimediale installaties\, poëzie en geluidskunst – bij voorkeur met een interactieve component – nemen bezoekers mee op een gevarieerde\, multi-zintuiglijke trip. \nKoffieroest \nEen voorbeeld van zo’n samenwerking is de installatie van ecologen Ivette Perfecto en Zachary Hajian-Forooshani en kunstenaar Filipp Groubnov. Ze brengen in kaart hoe koffieroest\, de schimmel die profiteert van de monocultuur in industriële koffieplantages\, zich door Latijns-Amerika verspreidt. Wanneer mensen in een evenwichtig ecosysteem ‘beschaving’ proberen aan te brengen voor een maximale opbrengst\, dreigt al snel het tegenovergestelde effect. Dan kan een ogenschijnlijk onbenullige schimmel het geheel ontmantelen en verandert de geplande groei algauw in rot. \nSchimmels en zwijnen \nAntropoloog Bettina Stoetzer\, kunstenaarsduo Berkveldt en kunstenaar-onderzoeker Åsa Sonjasdotter laten zien hoe schimmels de kringloop van radioactiviteit sturen. Waarom is de radioactieve straling na de kernramp van Tsjernobyl minder snel afgenomen dan verwacht? Sommige schimmels\, zoals hertentruffels\, nemen radioactieve stoffen op uit de diepe bodemlagen. Wilde zwijnen eten deze truffels. Hun bewegingen en uitwerpselen zorgen ervoor dat de straling in omloop blijft en een blijvende dreiging vormt. \nNaast deze installaties zie je nog vijf samenwerkingen van kunstenaars en wetenschappers\, drie individuele kunstwerken-in-opdracht\, elf bruiklenen en vijf manifesten\, een gedicht en een boomstronk in de Nieuwe Tuin. En natuurlijk een heleboel schimmel! \nIn de tentoonstelling zijn bovendien voorbeelden opgenomen van archiefstukken die zijn veranderd – of ‘herontworpen’ – door de aanwezigheid van schimmels. Voor een erfgoedinstelling vormen fungi een voortdurend potentieel gevaar. Of zou het gecontroleerd en goed gedocumenteerd ‘laten vergaan’ van historische tekeningen of foto’s ooit tot de mogelijkheden kunnen behoren? \nDe curatoren \nAntropoloog Anna Tsing werd tot ver buiten haar eigen vakgebied bekend met het boek De paddenstoel aan het einde van de wereld. Ze geldt als een expert op het gebied van de ecologische\, historische en culturele rol van schimmels – of fungi – en inspireerde met haar werk de afgelopen tien jaar talloze denkers\, makers\, activisten en ontwerpers. \nFeifei Zhou is vormgever\, ruimtelijk ontwerper\, en oprichter van het bureau terriStories. Haar ‘verhalende’ benadering van ruimten bepaalt ook de structuur van deze tentoonstelling. Bezoekers doorlopen drie vertrekken. Iedere kamer vertegenwoordigt een rol van fungi\, met een eigen sfeer en een stap in het geleidelijke bewustwordingsproces dat je als bezoeker doormaakt. \nDe kunstenaars\, onderzoekers en ontwerpers \nIn de tentoonstelling is werk te zien van researchers\, ontwerpers en beeldend kunstenaars Animali Domestici\, Phil Ayres\, Baum & Leahy\, Lee Berger\, Berkveldt\, Frank Bruggeman\, Maia Cruz Palileo\, David Dunn\, Rob Dunn\, Wim van Egmond\, Olafur Eliasson\, Lizan Freijsen\, Toshimitsu Fukiharu\, Oscar Furbacken\, Matteo Garbelotto\, Jacob Hoving\, Kyriaki Goni\, Filipp Groubnov\, Zachary Hajian-Forooshani\, Hajime Imamura\, Klaas Kuitenbrouwer\, Marloes en Wikke\, Laure Nolte\, Alyssa Paredes\, Ivette Perfecto\, Michael Poulsen\, Maria Saeki\, Shiho Satsuka\, Åsa Sonjasdotter\, Bettina Stoetzer\, Time Lapse Vision Inc.\, Maud Vervenne\, Jamie Voyles\, Danielle Wallace\, John Waters\, Anicka Yi\, Liu Yi. \n21 november 2025 – 9 augustus 2026 \nFoto: Curatoren Feifei Zhou en Anna Tsing. Foto Isa de Jong. \nhttps://www.youtube.com/watch?v=f8MhBwsKdJA \nhttps://nieuweinstituut.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/fungi-anarchistische-ontwerpers/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20251213T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251215T045912Z LAST-MODIFIED:20251215T045912Z UID:39935-1765623600-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:Embroidering Palestine DESCRIPTION:Borduurwerk – tatriz in het Arabisch – is een van de meest betekenisvolle culturele praktijken van Palestina. De traditionele Palestijnse mode werd lange tijd gekenmerkt door regionale diversiteit\, met elke streek herkenbaar aan specifieke textielsoorten\, kleuren\, motieven en borduurtechnieken. Meer dan enkel een ambacht\, was tatriz in de 19de en vroege 20ste eeuw een visuele taal die vrouwen onderling deelden: elk stuk borduurwerk vertelde iets over de afkomst en identiteit van de draagster. \nDeze tentoonstelling verkent Palestijns borduurwerk en klederdracht doorheen vier thema’s: natuur\, pracht\, kracht en verandering. Tatriz ontstond in een landelijke context en weerspiegelde de nauwe band tussen vrouwen en hun omgeving – van borduurmotieven geïnspireerd op lokale flora\, tot stoffen gekleurd met indigo uit Galilea. Tegelijk stond borduurwerk ook symbool voor status en rijkdom: vooral rond het huwelijk – een belangrijke overgangsrite – werd met feestelijke kleding uitgepakt. Gouddraad\, schoenen van parelmoer en rijk versierde hoofdtooien tonen de verfijning van het vakmanschap. Zilveren sieraden en bepaalde borduurmotieven hadden bovendien een beschermende\, bijna magische betekenis\, en tonen hoe kleding het lichaam kon versterken of behoeden. \nVandaag is de kracht van borduurwerk vooral symbolisch: het is een tastbare uitdrukking van Palestijnse identiteit en collectief verzet. Sinds de Nakba – ‘catastrofe’ in het Arabisch – in 1948\, waarbij honderdduizenden Palestijnen werden verdreven en ontheemd\, groeide tatriz uit tot een vorm van cultureel verzet. De tentoonstelling belicht de politisering van dit ambacht\, de rol van textiel in het uitdragen van identiteit\, en toont hoe tatriz vandaag nog steeds een bron van inspiratie is voor hedendaagse Palestijnse ontwerpers. \nDe tentoonstelling brengt historische en actuele perspectieven samen en toont uitzonderlijke stukken uit prestigieuze collecties zoals het Musée du Quai Branly – Jacques Chirac (Parijs)\, het Textile Research Centre (Leiden) en het Wereldmuseum (Nederland). Deze dialoog tussen erfgoed en hedendaagse creatie onderstreept de vitaliteit van een textieltraditie die diep geworteld is\, en tegelijk voortdurend in beweging blijft – met werk van Ayham Hassan\, GmbH\, Reemami\, Studio Nazzal en Zeid Hijazi. \nTentoonstelling onder leiding van\nGastcurator: Rachel Dedman\nGrafische vormgeving: Marie Sledsens\nProductie: Marie Vandecasteele \nCampagnebeeld: Jerusalem Is In the Heart\, 1977\, Helmi El-Touni. Bewerking door Dar Al-Fata Al-Arabi\, Caïro. Bron: Palestine Poster Project Archives \n13.12.2025 — 07.06.2026 \nhttps://www.momu.be/nl/ \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/embroidering-palestine/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260116T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260927T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260119T054016Z LAST-MODIFIED:20260119T054016Z UID:40976-1768561200-1790528400@inzaken.eu SUMMARY:Art she crafted DESCRIPTION:Art She Crafted laat zien én viert hoe vrouwen overal ter wereld\, van de oudheid tot nu\, kunst en cultuur hebben gevormd. Hun namen ontbreken vaak in de officiële kunstgeschiedenis. De tentoonstelling maakt zichtbaar hoe vrouwen in alle tijdperken en op elk continent cruciaal waren voor de ontwikkeling van kunst en cultuur. Ze toont hoe vrouwen structureel bijdroegen aan culturele bloeiperiodes. Daarbij wordt ook klasse zichtbaar: niet alle vrouwen hadden dezelfde toegang en middelen tot kunst.   \nGastcurator Rajae El Mouhandiz selecteerde tientallen verhalen: van schilderijen en manuscripten tot textiel\, mode\, design\, fotografie en installaties. Ze laten zien hoe vrouwen – ondanks structurele uitsluiting – een onmisbare rol speelden als makers\, opdrachtgevers\, verzamelaars\, donateurs en vernieuwers. De tentoonstelling Art She Crafted nodigt bezoekers uit de kunstgeschiedenis opnieuw te lezen door de ogen van vrouwen. \nTe zien in Wereldmuseum Rotterdam vanaf 16 januari 2026. \n16 januari t/m 27 september 2026 \nhttps://rotterdam.wereldmuseum.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=WOKkXI0Y9sw URL:https://inzaken.eu/index.php/event/art-she-crafted/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260117T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260627T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260120T052323Z LAST-MODIFIED:20260120T052323Z UID:41016-1768647600-1782579600@inzaken.eu SUMMARY:Landgoederen en boerderijen met hun verhalen DESCRIPTION:door Dennis Simonis \nHet Loosduins museum opende onlangs haar deuren weer voor een nieuwe tentoonstelling met de klinkende titel: Landgoederen en boerderijen met een verhaal. \nLoosduinen heeft door de tijd heen een aantal buitenplaatsen\, landgoederen en boerderijen gekend. Sommige ‘landgoederen bestaan nog; zeker in naam. Denk aan het landgoed en het landhuis Ockenburgh of aan buitenplaats Rosenburgh of Bloemendaal. \nLater wordt Rosenburg (de letter ‘h’ verdwijnt uit de naam) een instelling voor geestelijke gezondheidszorg als mede het landgoed Bloemendaal. \nU bent van harte welkom in het Loosduins Museum. \nhttps://youtu.be/_K7ohE18b_w \n17 januari – 27 juni 2026 \nhttps://loosduinsmuseum.nl/ \nhttps://haagsedingen.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/landgoederen-en-boerderijen-met-hun-verhalen/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260131T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260913T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260120T055053Z LAST-MODIFIED:20260120T055053Z UID:41030-1769857200-1789318800@inzaken.eu SUMMARY:Ellen von Unwerth: My Circus DESCRIPTION:Fotomuseum aan het Vrijthof in Maastricht presenteert van 31 januari tot en met 13 september 2026 een spraakmakende tentoonstelling van de wereldberoemde Duitse mode- en kunstfotograaf Ellen von Unwerth. De expositie My Circus toont 160 iconische foto’s van modellen en popartiesten waarin vrouwelijkheid\, speelsheid\, erotiek en fashion centraal staan. De stijlvolle beelden zijn gemaakt voor modemerken\, tijdschriften en haar eigen inspirerende Ellen von Unwerth’s VON magazine en boeken. \nDe tentoonstelling laat foto’s zien van supermodel Claudia Schiffer waarmee Ellen von Unwerth als fotograaf een vroege doorbraak maakte. Kleurrijke fotowerken worden afgewisseld met zwart-wit portretten van celebrities zoals Naomi Campbell\, Linda Evangelista\, Heidi Klum\, Kate Moss\, RuPaul\, Beyoncé\, Madonna\, Miley Cyrus en Rihanna. Een prominente rol is weggelegd voor intieme beelden uit haar eerste monografie Snaps (1994). Ook worden twee video’s getoond. \nHet magische circus vormt de rode draad van de expositie en weerspiegelt de levenslange fascinatie van Ellen von Unwerth voor dit culturele fenomeen. Op jonge leeftijd werkte ze drie jaar lang bij Circus Roncalli in München\, als assistente van de messenwerper en clown\, een ervaring die haar blijvend inspireert. In My Circus komt deze thematiek tot uiting in het uitbundige kleurgebruik\, de theatrale composities en het dynamische karakter van de foto’s. \nNa een succesvolle modellencarrière van tien jaar staat Ellen von Unwerth (Frankfurt\, 1954) al veertig jaar zelf achter de camera. De invloedrijke modefotograaf geniet grote internationale bekendheid. Haar provocerende\, filmische werk kenmerkt zich door een speelse\, sensuele en ondeugende stijl. De fotograaf legt de persoonlijkheid en kracht van vrouwelijke modellen en artiesten op eigenzinnige wijze vast en combineert glamour met ironie en humor. \nTot de opdrachtgevers van Ellen von Unwerth behoren Chanel\, Dior\, G-Star\, Guess\, Victoria’s Secret en magazines als ELLE\, Harper’s Bazaar\, Vanity Fair en Vogue. De fotograaf exposeert wereldwijd in toonaangevende galeries en musea waaronder het MoMA in New York\, Maison Européenne de la Photographie (MEP) in Parijs en Fotografiska in New York\, Stockholm en Tallinn. Haar werk is ook gepresenteerd op beurzen zoals Art Basel Miami\, Paris Photo en Photo London. Ellen von Unwerth is onderscheiden door de Britse Royal Photographic Society. \n31 januari 2026 – 13 september 2026 \nhttps://fotomuseumaanhetvrijthof.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=WDxTRWcEGiw URL:https://inzaken.eu/index.php/event/ellen-von-unwerth-my-circus/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260131T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260920T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260123T032350Z LAST-MODIFIED:20260123T032350Z UID:41133-1769857200-1789923600@inzaken.eu SUMMARY:Make Some Noise: Desire. Stage. Change. DESCRIPTION:Een internationale tentoonstelling over verlangen\, durf en verandering. Met geluid\, uitgesproken stemmen en performance moedigt deze expositie je aan tot beweging\, luisteren en te verlangen hoe het anders kan. \nDurf en excentriciteit \n‘Laat je horen’ is de onderliggende bemoediging van Make Some Noise: Desire. Stage. Change. Twaalf internationale kunstenaars en collectieven pakken het podium in een krachtige mix van solopresentaties\, performances en andere ontmoetingen. Allemaal onderscheiden ze zich door durf en excentriciteit: van choreografie\, geluidswerk en theater tot sculptuur\, cinema en AI-compositie. \nGrensverleggende kunstenaars \nMake Some Noise: Desire. Stage. Change. is geen klassieke groepstentoonstelling\, maar laat juist zien hoe verschillende makers zich vanuit hun eigen positie verhouden tot thema’s als bemoediging en verlangen. De deelnemende kunstenaars zijn Jack O’Brien\, Felisha Carénage\, Simon Fujiwara\, Kantarion Sound (Ivan Cuic)\, Göksu Kunak\, Matthew Lutz-Kinoy\, Finn Kaino Ma’atita & Jerrold Saija\, New Theater Hollywood (Calla Henkel & Max Pitegoff)\, Selma Selman\, SERAFINE1369\, Miloš Trakilovic\, Tori Wrånes. Met Adam Russell-Jones en General Idea. \nKlankkast \nEén van de museumzalen transformeert tot een dynamische klankkast waarin kunstenaars onderzoeken hoe klank verhalen kan dragen – van verleden tot toekomst. Deze museumzaal groeit gedurende de tentoonstelling tot een ruimte voor experiment en samenkomst: een museale club waar dj’s\, muzikanten\, studenten\, (gekozen) families en andere bezoekers de thema’s van de tentoonstelling verder tot leven brengen. \n31 januari – 20 september 2026 \nhttps://vanabbemuseum.nl/nl URL:https://inzaken.eu/index.php/event/make-some-noise-desire-stage-change/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260131T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260614T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260130T035655Z LAST-MODIFIED:20260130T035655Z UID:41331-1769857200-1781456400@inzaken.eu SUMMARY:Ben ik mannelijk? DESCRIPTION:Spieren\, status en stoer zijn\, en ook emotie\, stijl en kwetsbaarheid? In de tentoonstelling Ben ik mannelijk? ontdek je hoe mannelijke expressie door de eeuwen heen is gevormd\, doorgegeven en uitgedaagd. Van marmeren goden uit de oudheid tot hedendaagse mode-iconen en van Sint Sebastiaan tot de Gucci-pet: wat betekent mannelijkheid vandaag de dag? \nIn patriarchale samenlevingen wordt mannelijkheid gegoten in een strak en afgebakend ideaal. Tegelijkertijd is dit beeld ook veranderlijk: kant\, roze en hakken waren ooit heel mannelijk\, nu zijn daar wel andere ideeën over. De tentoonstelling laat zien dat deze vorm geen natuurwet is\, maar een culturele constructie. \n“In deze tentoonstelling heb ik een vertaling gemaakt van een persoonlijke zoektocht naar wat mannelijkheid nog meer kan betekenen.” \n— Roberto Luis Martins\, gastcurator \nBen ik mannelijk? is samengesteld door gastcurator Roberto Luis Martins\, die zijn persoonlijke zoektocht naar mannelijkheid vertaalt naar een tentoonstelling waarin klassieke ideaalbeelden\, persoonlijke verhalen en hedendaagse expressies de dialoog aan gaan. Via mode\, beeldende kunst\, muziek\, video en geluid word je uitgenodigd verder te kijken dan westers-gevormde stereotypen en de vele gezichten van mannelijkheid te ontdekken. Want misschien is mannelijkheid niet iets wat je bent of bezit\, maar iets wat telkens opnieuw kan worden uitgevonden. Bezoekers worden uitgenodigd om vaste ideeën los te laten en de vele gezichten van mannelijkheid te ontdekken. \nOver de gastcurator \nRoberto Luis Martins is curator en onderzoeker met een sterke interesse in identiteit\, representatie en maatschappelijke vraagstukken binnen mode\, kunst en populaire cultuur. Hij cureerde tentoonstellingen\, programma’s en onderzoeksprojecten bij verschillende kunstinstellingen en presentatieplekken\, zoals het Amsterdam Museum\, Wereldmuseum Rotterdam en Felix Meritis. Bij Het Noordbrabants Museum is hij curator en samensteller van de tentoonstelling Ben ik mannelijk?. \nBarbershop \nJe vindt ook een barbershop in de tentoonstelling. Een barbier scheert\, knipt en verzorgt snorren\, baarden en mannenhaar. Onder schuim en scheermes ontstaan gesprekken van man tot man die kunnen uitlopen op een jarenlange vertrouwensband. In deze barbershop vertellen zes Brabantse mannen over hoe zij invulling geven aan hun mannelijkheid. \n  \nDaarom nu \nIn een tijd waarin traditionele mannelijkheidsidealen via sociale media en de zogenoemde ‘manosphere’ opnieuw terrein winnen\, biedt Ben ik mannelijk? ruimte voor nuance en verbeelding. De tentoonstelling laat zien dat mannelijkheid geen vaststaand gegeven is\, maar een voortdurend veranderend samenspel van cultuur\, context en persoonlijke ervaring. \n\Door de historische collectie van Het Noordbrabants Museum te combineren met mode\, kunst\, fotografie en persoonlijke verhalen\, openen we het gesprek over identiteit\, representatie en gelijkwaardigheid. \nFoto 1: Benedikt Walther\, foto 3 Gastcurator Roberto Luis Martins \n31 januari – 14 juni 2026 \nhttps://www.hetnoordbrabantsmuseum.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=6k07cVhs0Uc URL:https://inzaken.eu/index.php/event/ben-ik-mannelijk/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260207T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251203T045444Z LAST-MODIFIED:20251203T045444Z UID:39583-1770462000-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:Diepblauw en tijdloos: tentoonstelling over cyanotypie markeert opening Nederlands Fotomuseum in pakhuis Santos DESCRIPTION:Ontwaken in blauw. Een ode aan cyanotypie (7 februari tot en met 7 juni 2026) is een van de twee tijdelijke tentoonstellingen waarmee het Nederlands Fotomuseum na de opening in pakhuis Santos van start gaat. De presentatie viert de tijdloze schoonheid van een van de oudste en meest herkenbare fotografische technieken: de cyanotypie. \nHet diepblauwe medium staat bekend om zijn ambachtelijke karakter en zijn trage\, directe werkwijze. Naast zeldzame\, vroege blauwdrukken laat de tentoonstelling werk zien van vijftien hedendaagse makers. Zij blazen de negentiende-eeuwse techniek nieuw leven in en combineren deze met nieuwe media en uiteenlopende materialen. Hun werk verkent actuele thema’s als ecologie\, kolonialisme en het lichaam als levend archief. De tentoonstelling is vormgegeven door MAISON the FAUX\, een Nederlands interdisciplinair collectief dat bekendstaat om hun grensverleggende werk op het snijvlak van mode\, performance en installatiekunst. \nVroege blauwdrukken\nVroege toepassingen van de cyanotypietechniek vormen het vertrekpunt van de tentoonstelling. Tot de voorbeelden behoren diverse vroege blauwdrukken\, waaronder originele blauwdrukken van pakhuis Santos\, de nieuwe thuisbasis van het Nederlands Fotomuseum. Deze technische tekeningen uit 1901 van architecten J.J. Kanters & J.P. Stok Wzn\, uitgevoerd in cyanotypie\, zijn afkomstig uit het Stadsarchief Rotterdam en voor het eerst te zien. \nEen nieuwe generatie blauw\nIn de tentoonstelling is verder uitgebreid aandacht voor een nieuwe generatie kunstenaars die de cyanotypie opnieuw ontdekken en transformeren tot een eigentijdse\, expressieve beeldtaal. Met deze diepblauwe techniek verkennen ze grenzen tussen fotografie\, textiel\, installatiekunst\, participatie en multimedia. Door bewust te kiezen voor ambachtelijke werkwijzen en natuurlijke processen geven zij vorm aan werk dat vertraagd en tactiel is\, in contrast met de snelle digitale beeldcultuur van vandaag. Cyanotypie\, waarbij slechts vier elementen nodig zijn — ijzerzouten\, water\, licht en een drager — maakt het mogelijk om direct contact te leggen tussen object en oppervlak\, met zonlicht\, water en tijd als medemakers van het beeld. De tentoonstelling is opgebouwd rond drie samenhangende thema’s waarin de kunstenaars hun persoonlijke en maatschappelijke perspectieven laten zien: \nEcologie\nKunstenaars als Pai Dekkers\, Suzette Bousema\, Glithero en Anne Geene werken nauw samen met de natuur en leggen met cyanotypieën vast wat vaak onzichtbaar blijft: de getijdenritmes\, sporen van planten en de kwetsbaarheid van ecosystemen. \nHet koloniale verleden en heden\nMet cyanotypie als krachtig middel bevragen en hervertellen makers als Farah Rahman en Sarojini Lewis koloniale geschiedenissen. Waar de techniek vroeger diende voor documentatie en controle\, wordt zij nu ingezet voor herstel\, verzet en het opnieuw vormgeven van verhalen. \nHet lichaam als archief\nIn deze sectie onderzoeken kunstenaars als Shehera Grot\, Rabin Huissen en Marijn Kuijper de cyanotypie als een intiem gebaar van aanraking en aanwezigheid\, waarbij het lichaam fungeert als drager van zowel persoonlijke als collectieve herinneringen. \n\n\n\nVormgeving door MAISON the FAUX\nDe tentoonstelling is vormgegeven door MAISON the FAUX\, het Nederlandse interdisciplinaire collectief dat bekendstaat om hun grensverleggende werk op het snijvlak van mode\, performance en installatiekunst. Hun scenografie voor Ontwaken in blauw vertaalt de trage\, zintuiglijke aard van cyanotypie naar een ruimtelijke ervaring waarin licht\, schaduw en kleur voortdurend in beweging zijn. \nTentoonstelling: Ontwaken in blauw. Een ode aan cyanotypie\nLocatie: Nederlands Fotomuseum\, Rotterdam\nData: 7 februari tot en met 7 juni 2026\nVormgeving: MAISON the FAUX\nMet werk van o.a.: Anne Geene\, Arash Fakhim\, Farah Rahman\, Glithero\, Marijn Kuijper\, Maryam Touzani\, Muhcine Ennou\, Pai Dekkers\, Rabin Huissen\, Ričards Briška\, Sarojini Lewis\, Shehera Grot\, Suzette Bousema\, Vincent Zanni en Yasmijn Karhof.\n\n\n\nAfbeelding: Suzette Bousema\, Future Relics 40\, 2025 © Suzette Bousema\, \nhttps://nederlandsfotomuseum.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/diepblauw-en-tijdloos-tentoonstelling-over-cyanotypie-markeert-opening-nederlands-fotomuseum-in-pakhuis-santos/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260207T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260614T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260209T042835Z LAST-MODIFIED:20260209T042835Z UID:41705-1770462000-1781456400@inzaken.eu SUMMARY:In Shape DESCRIPTION:In een tijd waarin fitnessroutines\, schoonheidsfilters en cosmetische ingrepen alomtegenwoordig zijn\, lijkt het lichaam iets geworden dat maakbaar en verbeterbaar is. Het lichaam is niet langer een gegeven\, maar steeds meer een project. We werken eraan\, kneden en corrigeren het om te voldoen aan een ideaal dat vaak onbereikbaar is. \nDie zoektocht naar het ideale lichaam is niet nieuw. Al eeuwenlang gebruiken we allerhande middelen om onze contouren te veranderen en aan te passen aan het heersende schoonheidsbeeld. Terwijl de modekoningen en -koninginnen het silhouet bepaalden\, was het de ondermode die het lichaam daadwerkelijk vormde. Korsetten snoerden de taille in\, bustles vergrootten de billen\, beha’s drukten de boezem plat of liftten deze omhoog\, en slips en gordels maakten alles glad. \nIn de tentoonstelling In Shape staat het lichaam centraal als terrein waar design\, mode en maatschappelijke normen elkaar kruisen\, en tonen we de rol die ondermode daarin gespeelt heeft. De tentoonstelling laat zien hoe we onze lichamen door de eeuwen heen hebben gevormd\, niet alleen met textiel en techniek\, maar ook door macht\, identiteit en verlangens. Aan de hand van ondermode voor verschillende aandachtsgebieden als schouders\, borst\, taille\, billen en heupen\, benen en kruis\, laten we zien hoe de aandacht door de tijd heen verschoof en welke middelen daarvoor werden ingezet. \nSoms draait het bij het vormen van het lichaam om macht en discipline\, soms om verleiding en consumptie\, vaak om beide tegelijk. Vrouwenlichamen\, mannenlichamen\, en alle lichamen daartussenin worden in dit proces verschillend behandeld\, maar raken elkaar in beeldcultuur\, mode en verlangen voortdurend. De tentoonstelling In Shape maakt zichtbaar dat design niet alleen onze kleding\, maar ook ons lichaam vormt en daagt bezoekers uit om na te denken over de kracht\, verleiding en de risico’s van die maakbaarheid. \nVoor In Shape werken we samen met Dirk-Jan List\, een toonaangevende verzamelaar en expert in historische ondermode met meer dan dertig jaar onderzoekservaring en passie voor het technische en sociale aspect van lichaam-vormende kleding. Dirk-Jan List heeft voor deze tentoonstelling zijn collectie beschikbaar gesteld en zal betrokken zijn als adviseur. In combinatie met bruiklenen uit andere musea ontstaat een gelaagd verhaal dat verleden en heden met elkaar verbindt. \n7 februari – 14 juni 2026 \nhttps://designmuseum.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/in-shape/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260208T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260614T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260206T090745Z LAST-MODIFIED:20260206T090745Z UID:41643-1770548400-1781456400@inzaken.eu SUMMARY:Water & Licht\, met hoogtepunten van J.M.W. Turner uit het Yale Center for British Art DESCRIPTION:Dankzij een bijzondere samenwerking met het Yale Center for British Art in New Haven (VS) toont het Dordrechts Museum vanaf 8 februari een tiental werken van Joseph Mallord William Turner. De werken zijn afkomstig uit de befaamde Paul Mellon Collection. \nDeze verzameling is nooit eerder in Nederland te zien geweest. Een van de hoogtepunten is het beroemde schilderij Dort\, or Dordrecht: The Dort Packet-Boat from Rotterdam Becalmed. In 1817 bezocht Turner Dordrecht en werd diep geraakt door het spel van licht op het water en de verstilde havensfeer. Deze indrukken vormden de basis voor een van zijn meest gevierde schilderijen. Nu\, ruim twee eeuwen later\, komt dit meesterwerk naar Dordrecht\, naar de plek waar het ontstond. \nWater & Licht \nDe tentoonstelling presenteert Turner als de ultieme schilder van het water. Het spel van water en licht was voor Turner een onuitputtelijke bron van artistieke inspiratie. Hij ving de schoonheid van schilderachtige rivieren en confronteert ons met de immense kracht en gevaren van de wilde zee. Als schilder van het moderne leven tijdens de industriële revolutie legde Turner zowel de schoonheid en potentie als de gevaren van water vast. Water als vriend én vijand. Hij was zich continu bewust van de kwetsbare positie van de mens tegenover de krachtige natuur. \nNicky Assmann \nTurner vormt het eerste deel van het tweeluik Water & Licht. Het tweede deel brengt het verhaal naar het heden met kunstenaar Nicky Assmann (1980). Ook zij verbeeldt zowel de schoonheid als de dreiging van de natuur. Assmann maakt dynamische lichtinstallaties die het kleurenspel van de elementen aanwakkeren door in te zoomen op waterspiegelingen en de gloed van de zon. Waar je als bezoeker traditiegetrouw tegenover een kunstwerk staat – een schilderij waarin de natuur binnen de lijst verschijnt – stap je bij Assmann van top tot teen in een ruimtelijk landschap. \nUnieke ervaring \nDe expositie toont hoe kunstenaars door de eeuwen heen gefascineerd blijven door de elementen water en licht. Wat in de zeventiende eeuw vorm kreeg via Aelbert Cuyp en andere Nederlandse schilders\, zet zich in dit tweeluik voort via Turner naar het hedendaagse werk van Nicky Assmann. De combinatie van historische meesterwerken\, zeldzame Turner-schilderijen en baanbrekende hedendaagse kunst maakt deze tentoonstelling tot een unieke ervaring. \nDeze unieke tentoonstelling is mogelijk gemaakt door het Yale Center for British Art en de Dr. Lee MacCormick Edwards Charitable Foundation\, de Vriendenloterij\, het Mondriaan Fonds\, de Provincie Zuid-Holland\, de Gravin van Bylandt Stichting\, Fonds 21\, Stichting Zabawas\, de Lancey Foundation\, het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. \n8 februari – 14 juni 2026 \nAfbeelding: Joseph Mallord William Turner\, Dort\, or Dordrecht: The Dort Packet-Boat from Rotterdam Becalmed\, Yale Center for British Art\, Paul Mellon Collection\, New Haven Verenigde Staten\, 1818 \nhttps://www.dordrechtsmuseum.nl/ \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/water-licht-met-hoogtepunten-van-j-m-w-turner-uit-het-yale-center-for-british-art/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260208T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260319T053233Z LAST-MODIFIED:20260319T053233Z UID:42912-1770548400-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:Willem van Konijnenburg DESCRIPTION:Van realistische landschappen en portretten tot strak gestileerde composities. In Vanuit Chaos ontdek je de grote veelzijdigheid van Willem van Konijnenburg (1868-1943). Krachtige onderwerpen\, zoals vechtende reptielen en ridders te paard\, en monumentale formaten stralen zelfverzekerdheid uit.  \nMaar ‘Konijn’ is een man van uitersten\, zowel in zijn kunst als in persoonlijkheid. Hij werkt bewust aan zijn imago en durft zijn koers radicaal te wijzigen\, maar tegelijkertijd blijft hij kwetsbaar en altijd op zoek naar erkenning. \nZijn hoogtijdagen beleeft Van Konijnenburg in de eerste jaren van het interbellum (1918-1925)\, wanneer hij wordt gerekend tot de belangrijkste kunstenaars van zijn tijd. Op een moment dat ook het modernisme de kop opsteekt\, kiest hij bewust voor een klassieke\, rationele beeldtaal. Na zijn overlijden in 1943 raakt zijn werk snel in de vergetelheid. De kunstgeschiedenis na de Tweede Wereldoorlog is volledig in de ban van het moderne. Net als veel collega’s belandt Van Konijnenburg aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Zijn ooit zo gewaardeerde oeuvre verdwijnt diep in de depots. \nVanuit Chaos grijpt terug op zijn succesjaren en biedt een breed palet aan verhalen. De titel refereert aan het werk Chaos\, topstuk uit de Osse collectie en het startpunt van de tentoonstelling. Vanuit nader onderzoek naar de herkomst van dit werk\, ontstond als vanzelf een lijn naar andere belangrijke thema’s en hoogtepunten. Voor de pragmatische en analytische Van Konijnenburg is het ordenen van chaos bovendien een levensmotto: het geeft hem structuur én autoriteit. Vanuit Chaos schetst het levenswerk van een zoeker die ook velen wist te inspireren. Als docent had hij invloed op het werk van onder anderen Rie Cramer\, Ru Paré\, en zelfs koningin Wilhelmina. \nDe periode waarin Van Konijnenburg zijn hoogtijdagen beleefde was roerig en onzeker\, opvallend vergelijkbaar met vandaag de dag\, waarin het leven soms ook chaotisch aanvoelt.  Het is dan ook de hoogste tijd voor een frisse\, hernieuwde blik op deze vergeten kunstenaar. \n\n8 februari – 7 juni 2026\n\nhttps://www.museumjancunen.nl/ \n  \nhttps://www.youtube.com/watch?v=adpj8FNGFeA URL:https://inzaken.eu/index.php/event/willem-van-konijnenburg/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260211T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260628T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260202T045239Z LAST-MODIFIED:20260202T045239Z UID:41427-1770807600-1782666000@inzaken.eu SUMMARY:Suzanne Perlman DESCRIPTION:Maak vanaf 11 februari 2026 in Singer Laren kennis met de Hongaars-Nederlandse kunstenaar Suzanne Perlman (1922–2020). Op Curaçao ontwikkelt zij een eigen beeldtaal: levendig van kleur\, expressief van toets en altijd met aandacht voor het dagelijkse leven en de mensen om haar heen. \nZe laat een groot – en vrijwel onbekend – oeuvre na. Singer Laren presenteert een veelzijdige selectie: van haar vroege\, expressieve schilderijen op Curaçao tot haar latere abstract-expressionistische periode. Het is de eerste solotentoonstelling in Nederland over haar leven en werk in meer dan vijftig jaar. \nLeven op Curaçao\nSuzanne Perlman\, geboren als Suzanne Sternberg\, groeit op in een artistiek Joods gezin in Boedapest. Op zeventienjarige leeftijd trouwt ze met de Nederlandse graanhandelaar Henry Perlman. In 1939 verhuist het jonge echtpaar naar Rotterdam\, maar hun verblijf is van korte duur. Drie dagen voor het bombardement op Rotterdam in mei 1940 vluchten ze voor de nazi’s via Parijs naar Curaçao\, waar Perlman uiteindelijk meer dan vijftig jaar blijft wonen. Op het eiland schildert ze haar eerste expressionistische landschappen en intieme portretten. Deze getuigen van een diepe betrokkenheid met de Curaçaose omgeving en gemeenschap waarin ze leeft. \nDe weg naar abstractie\nIn de jaren vijftig en zestig zoekt Perlman naar artistieke verdieping. Ze studeert aan Columbia University en de Art Student League in New York\, en aan de Escuela de Bellas Artes in San Miguel de Allende in Mexico. Daarnaast volgt ze lessen bij de expressionistische kunstenaar Oskar Kokoschka in Salzburg\, die haar later uitnodigt om in zijn atelier te komen werken. Perlmans internationale opleidingen stimuleren haar verdere ontwikkeling in vorm en kleur. Ze experimenteert met figuratie en abstractie. De Amerikaanse en Europese abstract-expressionistische invloeden zijn duidelijk aanwezig in haar geabstraheerde schilderijen met krachtige kleurvlakken en zelfverzekerde penseelstreken. \nEen weerzien met Nederlandse modernisten\nIn 1961 neemt Perlman deel aan de Koninkrijkstentoonstelling in het Curaçaosch Museum in Willemstad\, waar hedendaagse kunstenaars uit Nederland\, Suriname en het Caribisch deel van het Koninkrijk der Nederlanden voor het eerst samen te zien zijn. Met de tentoonstelling hopen de rijksdelen de onderlinge verbondenheid zichtbaar te maken en toekomstige culturele samenwerking te stimuleren. Juist op een moment waarop Nederland vreest haar invloed in deze gebieden te verliezen. Perlman exposeert er onder andere naast Chris en Lucilla Engels\, Rudi Getrouw\, Jan Sluijters\, Henk Chabot en Charley Toorop. Deze historische ontmoeting krijgt nu\, 65 jaar later\, een betekenisvol vervolg: in Singer Laren wordt haar werk gevierd als een ‘weerzien’ met Nederlandse modernisten\, die hier in de vaste collectie vertegenwoordigd zijn. \nDe tentoonstelling Suzanne Perlman is in samenwerking met Matthew Perlman\, directeur van The Estate of Suzanne Perlman (Londen) tot stand gekomen. \n11 februari  28 juni 2026 \nhttps://www.singerlaren.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=w25W-fJ4zEY URL:https://inzaken.eu/index.php/event/suzanne-perlman/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260212T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251210T052127Z LAST-MODIFIED:20251210T052127Z UID:39793-1770894000-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:BIRDS -- Curated by The Goldfinch & Simon Schama DESCRIPTION:Het Mauritshuis presenteert vanaf 12 februari de tentoonstelling BIRDS – Curated by The Goldfinch & Simon Schama\, waarin de kijk van de mens op vogels centraal staat. We kunnen ons geen leven zonder hen voorstellen. \nWe zien vogels als symbool van vrijheid\, schoonheid\, liefde en spiritualiteit\, maar ook als huisdier\, voedsel en jachttrofee. De tentoonstelling BIRDS onderzoekt deze contrasterende visies en weerspiegelt aan de hand van onze relatie met vogels hoe we ons de natuur verhouden. Het puttertje van Carel Fabritius en de Britse (kunst)historicus Simon Schama brengen vogels vanuit de hele wereld naar het Mauritshuis. \nVliegen! \nIn een kleurrijke presentatie combineert de tentoonstelling schilderijen\, tekeningen\, beelden\, natuurhistorische objecten\, audiovisuele installaties\, mode en hedendaagse kunst. Bezoekers worden uitgenodigd na te denken over thema’s als vrijheid\, klimaatverandering en consumptie. Waarom houden we een dier dat thuishoort in de lucht in een kooitje? Dat heeft misschien wel te maken met onze jaloezie op dat wat vogels kunnen en wij niet: vliegen! \nDominomus \nWerken van beroemde kunstenaars  als Da Vinci\, Picasso\, Matisse\, Brancusi\, Rembrandt\, Holbein\, Tracy Emin en Iris van Herpen worden samen onder andere getoond met het manuscript waarin de allereerste woorden in het Nederlands op schrift zijn gesteld: ‘hebban olla vogala nestas’ (‘alle vogels zijn al aan het nestelen’). Maar ook voorwerpen versierd met heel veel veren (hoofdtooien\, hoeden\, maskers en prachtige waaiers) én vogelgeluiden komen voor de eerste keer naar het Mauritshuis. Tenslotte ontbreekt de Dominomus niet\, het vogeltje dat in 2005 het leven moest laten tijdens de voorbereidingen van Domino Day in Leeuwarden. \nSimon Schama \nHet puttertje van Carel Fabritius uit 1654\, al decennialang één van de meest geliefde schilderijen van het Mauritshuis\, nodigt samen met gastconservator Simon Schama vogels uit alle windstreken en tijden uit. Vanuit dit iconische werk verkent het Mauritshuis\, samen met de gelauwerde Britse (kunst)historicus\, hoe vogels in de kunst en cultuur symbool zijn geworden voor uiteenlopende menselijke gevoelens en overtuigingen. Schama (1945) werd door het museum aangezocht als gastconservator voor deze tentoonstelling naar aanleiding van zijn nieuwe boek Foreign Bodies. \nMartine Gosselink: “De samenwerking met Simon Schama aan het boek en de tentoonstelling BIRDS is een hoogtepunt in het bestaan van het Mauritshuis en in dat van mijn eigen werkzame leven. In Simon komen een virtuoze literaire begaafdheid en een paar arendsogen samen\, waarmee hij\, gedreven door een wijdstrekkende liefde voor de avifauna en een intense zorg voor de toestand van de planeet\, de opmerkelijkste en kleurrijkste vogels in de kunsten spotte voor de tentoonstelling”. \nBij de tentoonstelling verschijnt de publicatie Birds\, Simon Schama & Martine Gosselink (red.) in het Nederlands en Engels \nISBN 978 94 9341 652 9 (NL); ISBN 978 94 9341 651 2 (Eng) \n  \nBIRDS Curated by The Goldfinch & Simon Schama \n12 februari – 7 juni 2026 \nAfbeelding: Carel Fabritius\, Het puttertje\, 1654\, Mauritshuis\, Den Haag \nhttps://www.mauritshuis.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/birds-curated-by-the-goldfinch-simon-schama/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260212T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260114T034237Z LAST-MODIFIED:20260114T034237Z UID:40795-1770894000-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:Een vogelhuis vol kunst DESCRIPTION:Het Mauritshuis presenteert vanaf 12 februari de tentoonstelling BIRDS – Curated by The Goldfinch & Simon Schama\, waarin de kijk van de mens op vogels centraal staat. Geen enkele diersoort heeft ons op het creatieve en spirituele vlak meer beziggehouden dan vogels. Ze duiken op in kunst\, poëzie\, religie en muziek\, als godheden of als hemelse boodschappers. Onze fascinatie heeft alles te maken met het strikt aan vogels voorbehouden vermogen om te vliegen. \nBIRDS – Curated by The Goldfinch & Simon Schama is niet zozeer een conventionele tentoonstelling als wel een ‘vogelhuis vol kunst’ dat reikt van de Egyptische oudheid tot de catwalk van de hedendaagse mode. In verschillende thema’s vliegt BIRDS over de complexe\, maar rijke relatie tussen vogel en mens. De tentoonstelling werd mogelijk gemaakt door de VriendenLoterij\, Stichting de Johan Maurits Compagnie\, Stichting Vrienden van het Mauritshuis\, het Lucas Fonds\, Fonds De Opzet\, Dutch Masters Foundation en het Thurkow Fonds. \nVogels \nWe kunnen ons geen leven zonder vogels voorstellen. We zien ze als symbool van vrijheid\, schoonheid\, liefde en spiritualiteit\, maar ook als huisdier\, voedsel en jachttrofee. De tentoonstelling BIRDS onderzoekt deze contrasterende visies en weerspiegelt aan de hand van onze relatie met vogels hoe we ons tot de natuur verhouden. In een kleurrijke presentatie combineert de tentoonstelling schilderijen\, tekeningen\, beelden\, natuurhistorische objecten\, audiovisuele installaties\, mode en hedendaagse kunst. Bezoekers worden uitgenodigd na te denken over thema’s als vrijheid\, klimaatverandering en consumptie. \nSimon Schama \nHet puttertje van Carel Fabritius uit 1654 één van de meest geliefde schilderijen van het Mauritshuis. Vanuit dit iconische werk verkent het museum\, samen met gastconservator en gelauwerde Britse (kunst)historicus Simon Schama (1945)\, hoe vogels in de kunst en cultuur symbool zijn geworden voor uiteenlopende menselijke gevoelens en overtuigingen. De samenwerking met het Mauritshuis kwam tot stand naar aanleiding van Schama’s boek In gezonde staat: hoe pandemieën en vaccins de geschiedenis hebben bepaald (2023)\, waarin hij beschrijft hoe de verhouding tussen mens en dier is ontspoord. \nHemelse boodschappers \nSinds mensenheugenis spelen vogels of gevleugelde schepsels de rol van bemiddelaar tussen hemel en aarde. In de Egyptische oudheid begeleidde de Ba – een mensenhoofd met een vogellichaam – de geest van een overledene naar de zon en dan weer terug naar zijn stoffelijk overschot. \nOp een schilderij van Rubens wordt Maria na haar dood op weg naar de hemel omringd door vele gevleugelde kinderen\, cherubijnen genoemd. En een vredesduif siert een beroemd affiche van Pablo Picasso uit 1949 (La colombe). Sinds bijbelse tijden is de duif een symbolisch dier: de vogel keert met een olijftak terug naar de Ark van Noach ten teken dat de zondvloed voorbij is. \nAvi-afgunst \nEeuwenlang worden vogels door mensen benijd omdat ze iets kunnen waartoe wij mensen niet in staat zijn: vliegen. Van de talloze afbeeldingen van Icarus die te dicht bij de zon vliegt en daarvoor een prijs betaalt (hij stort naar beneden)\, is Hendrick Goltzius’ vrije val misschien wel de meest verbluffende (Icarus\, 1588 – beeld). Henri Matisse (1869-1954) gaf een eigen interpretatie van het verhaal van Icarus. Hij werkte aan deze prent tijdens de Tweede Wereldoorlog en plaatste de vallende figuur tussen exploderende bommen. \nHet bestuderen van de vogelvlucht was voor Leonardo da Vinci (1452-1519) een opstap om te bedenken hoe de mens zou kunnen vliegen. In BIRDS zijn twee originele documenten van zijn hand te zien\, geleend uit de Britse Royal Collection: notities over de vogelvlucht (1511-1513) en een tekening van een vogelvleugel (ca. 1512). \nVerliefd en verleid \nHet werkwoord ‘vogelen’ stond in de 17de eeuw synoniem voor seks. Maar de associatie van vogels met liefde en seks is zo oud als de weg naar Rome\, en zelfs nog ouder. Zo is er Ovidius’ verhaal over de verleiding van Leda\, koningin van Sparta\, door de Griekse god Zeus\, vermomd als een zwaan. Arie de Vois portretteerde zichzelf charmant met een pas geschoten patrijs. Die stond in die tijd symbool voor seks. Als je dat weet krijgt zijn openhangende hemd en recht opstaande jachtgeweer een heel andere betekenis. \nUit de Bodleian Library in Oxford komt het bijzondere middeleeuwse manuscript met één van de oudste zinnen in de Nederlandse taal\, bekend bij alle schoolkinderen omdat hij deel uitmaakt van de Canon van Nederland: ‘Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu’ (Alle vogels zijn begonnen nesten te bouwen\, behalve jij en ik\, waar wachten we op? ca. 1000-1050) \nPluimage \nIn alle wereldculturen hebben mensen zich altijd getooid met veren – hoe kleurrijker hoe beter – om waardigheid aan te geven\, schoonheid te benadrukken of om aan vogels toegedichte heilige eigenschappen over te nemen. BIRDS presenteert een verenkostuum uit Angola\, hoofdtooien uit Noord- en Zuid-Amerika\, naast een Nederlandse ambassadeurshoed en Duitse en Franse waaiers in spectaculaire kleuren. \nEr was ook een schaduwzijde: de wereldwijde vogelpopulatie werd gedecimeerd. De razend populaire mode om veren of zelfs hele opgezette vogels op hoeden te dragen leidde in 1891 tot de oprichting van de ‘Bond ter bestrijding eener Gruwelmode’\, de voorloper van de huidige Vogelbescherming. In de jurk van Iris van Herpen uit 2021 zitten geen echte veren\, maar laagjes organza die het effect van een sierlijke vleugelslag teweeg brengen. \nGebroken vlucht \nHet jagen óp en mét vogels was een privilege van de adel of de rijken. Schilderijen met een jachtbuit waren in de 17de eeuw zeer populair voor aan de muur. De 17de-eeuwse Nederlandse schilders Jan Weenix en Jan Baptist Weenix schilderden spectaculaire jachtstukken met decoratief uitgestalde dode vogels\, zonder enig spoor van bloed. Bij Rembrandt echter\, stroomt het bloed van twee neergeschoten pauwen rijkelijk over een stenen richel. \nToen een huismus in 2005 World Domino Day in Leeuwarden dreigde te verstoren nadat zij al 23.000 dominosteentjes had laten omvallen\, werd de vogel door een scherpschutter doodgeschoten. Een wereldwijde rel was het gevolg. Constantin Brancusi was zijn leven lang op zoek naar een vorm die de essentie van vliegen in zich droeg. In L’oiseau dans l’espace is een opwaartse beweging te zien waardoor de gepolijste sculptuur zich lijkt los te maken van de basis. \nMartine Gosselink\, algemeen directeur Mauritshuis: “De samenwerking met Simon Schama aan het boek en de tentoonstelling BIRDS is een hoogtepunt in het bestaan van het Mauritshuis en in dat van mijn eigen werkzame leven. In Simon komen een virtuoze literaire begaafdheid en een paar arendsogen samen\, waarmee hij\, gedreven door een wijdstrekkende liefde voor de avifauna en een intense zorg voor de toestand van de planeet\, de opmerkelijkste en kleurrijkste vogels in de kunsten spotte voor de tentoonstelling”. \nBIRDS Curated by The Goldfinch & Simon Schama\n12 februari – 7 juni 2026 \nBij de tentoonstelling verschijnt de publicatie BIRDS Het puttertje\, mens en vogel Simon Schama & Martine Gosselink (red.) in het Nederlands en Engels\nISBN 978 94 9341 652 9 (NL); ISBN 978 94 9341 651 2 (Eng) \nAfbeelding: Carel Fabritius\, Het puttertje\, 1654. Mauritshuis\, Den Haag \nhttps://www.mauritshuis.nl/ \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/een-vogelhuis-vol-kunst/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260213T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260902T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20251211T083254Z LAST-MODIFIED:20251211T083254Z UID:39848-1770980400-1788368400@inzaken.eu SUMMARY:Speelgoed verliest zijn onschuld in de foto's van David Levinthal DESCRIPTION:Op vrijdag 13 februari 2026 opent in H’ART Museum in samenwerking met het Smithsonian American Art Museum (Washington D.C.)\, de tentoonstelling American Myth & Memory: David Levinthal Photographs. De Amerikaanse kunstenaar David Levinthal (1949) gebruikt speelgoed om historische momenten uit de Verenigde Staten vast te leggen in beeld. \nMet cowboys uit het ‘Wilde Westen’ en oorlogsscènes uit Vietnam\, maar ook met honkbalspelers en Barbie onderzoekt Levinthal onderwerpen als macht\, heldendom en identiteit. Het is de eerste keer dat zijn werk in Nederland wordt getoond én het is de eerste grote samenwerking tussen het Smithsonian American Art Museum (SAAM) en een museum in Europa. De tentoonstelling vormt de start van een nieuwe samenwerking tussen Smithsonian American Art Museum en H’ART Museum. \nGeen onschuldig object\nAmerikaanse mythen en legendes speelden een grote rol in de jeugd van Levinthal. Hij raakte geïntrigeerd door de westerns op televisie en door plastic speelgoedpoppetjes. Tijdens zijn studie fotografie gebruikt hij die fascinatie uit zijn jeugd als inspiratie om geschiedenissen in scène te zetten en te hervertellen. Zijn leermeester is de beroemde en gevierde fotograaf Walker Evans die in reportages de Amerikaanse samenleving heeft vastgelegd. Van hem leert Levinthal verhalen te vertellen in beeld\, alleen kiest hij in tegenstelling tot Evans voor de studio als werkterrein. Hier fotografeert hij zijn series in zorgvuldig opgebouwde werelden. De in het collectieve geheugen verankerde verhalen over de burger- en Vietnamoorlog\, de bloedige trek naar het Westen met daarin stereotypen zoals de cowboy\, maakt hij op kleine schaal na. Doordat deze beelden net anders zijn dan de originele\, ontstaat er wrijving. Hoe kijken we naar helden? Wat vinden we van stereotype vrouwbeelden? En hoe is een herinnering tot stand gekomen \n“Speelgoed is geen onschuldig object\, maar een representatie van de cultuur waaruit het voortkomt.” – David Levinthal \nIwo Jima\, de moord op Kennedy en Barbie\nDe tentoonstelling in H’ART Museum toont zes van zijn bekendste series: History\, Modern Romance\, American Beauties\, Baseball\, Barbie en Wild West. Samen laten ze zien hoe Levinthal zich gedurende vier decennia ontwikkelt en steeds opnieuw de herinnering van het Amerikaanse verleden onderzoekt. In de serie History richt hij zich op bekende momenten uit de Amerikaanse geschiedenis. Hij laat zien hoe historische gebeurtenissen veranderen in mythes onder invloed van populaire cultuur. Een voorbeeld hiervan is de interpretatie van de beroemde Iwo Jimafoto: hier hijsen zes speelgoedsoldaten een versleten vlag terwijl ze ons aankijken. De scène lijkt vertrouwd\, maar is subtiel verschoven en roept daarmee de vraag op hoe we deze iconische momenten zijn gaan herinneren. Ook in Dallas 1963\, gebaseerd op de Zapruderfilm van de moord op John F. Kennedy\, speelt Levinthal met herinnering. Hij kiest het moment vlak voor de moord van de president. De roze hoed van zijn vrouw Jacky Kennedy valt direct op\, zij is het centrale figuur in dit beeld\, terwijl de rest van de scène vervaagt. En toch herkennen we het direct\, door de talloze keren dat dit moment in de media is herhaald. \nIn zijn beroemde Barbie-serie onderzoekt Levinthal het beeld van Amerikaanse vrouwelijkheid. Barbie\, inmiddels een wereldwijd icoon\, staat symbool voor de naoorlogse idealen van schoonheid en voor middenklasse-Amerika. Levinthal toont haar zowel als cultfiguur en als onderwerp van maatschappelijke kritiek. Zijn foto’s belichten de spanning tussen het ideaalbeeld dat Barbie uitdraagt en de rol die ze speelt in discussies over gender en representatie. \nAmerican Identities\nMet de tentoonstelling over Levinthal zet H’ART Museum de toon voor de samenwerking met het Smithsonian American Art Museum. In april 2026 opent de tweede gezamenlijke expositie: Radical Histories: Chicano Prints from the Smithsonian American Art Museum. Deze tentoonstelling toont de kunst van Chicanx-kunstenaars; Amerikanen van Mexicaanse afkomst. Zij laten met hun werk verschillende perspectieven op de Amerikaanse geschiedenis zien. Vanaf de jaren zestig spelen zij een belangrijke rol in de grote sociale bewegingen in de Verenigde Staten. Hun werk combineert activisme\, identiteitsvorming en politieke beeldtaal en is tot nu toe nauwelijks te zien geweest in Europa. \nDirecteur Annabelle Birnie van H’ART Museum: ‘Iedereen heeft een beeld van de Verenigde Staten\, of je er geweest bent of niet. Tegelijkertijd is ons beeld voortdurend aan verandering onderhevig en zitten we permanent op een kantelpunt. Ons beeld wordt gevormd door media\, herinneringen en verhalen. Met David Levinthal en de Chicano Print-makers laten we zien hoe juist kunstenaars met deze perspectieven en beeldvorming bezig zijn en deze opnieuw vormgeven\, om daarmee het publieke beeld te verrijken.’ \nAmerican Myth and Memory: David Levinthal Photographs wordt georganiseerd door het Smithsonian American Art Museum\, met genereuze steun van het Margery and Edgar Masinter Exhibitions Fund\, het William and Christine Ragland Family Photography Endowment en het Bernie Stadiem Endowment Fund. Radical Histories: Chicano Prints from the Smithsonian American Art Museum wordt georganiseerd door het Smithsonian American Art Museum. Deze tentoonstelling wordt mogelijk gemaakt dankzij een bijdrage van de Latino Initiatives Pool\, beheerd door het National Museum of the American Latino. \nAmerican Myth & Memory: David Levinthal Photographs is te zien van 13 februari tot en met 2 september 2026 in H’ART Museum. \nAfbeelding: David Levinthal\, Dallas 1963 van de serie History\, 2013\, archival pigment print\, 43\,18 x 55\,88 cm\, Smithsonian American Art Museum\, schenking van Donald Standford Rosenfeld\, Jr. © 2013 David Levinthal\, c/o Pictoright Amsterdam 2025. en David Levinthal\, Untitled van de serie Barbie\, 1997\, Polaroid Polacolor ER Land Film\, 60\,96 x 50\,8 cm\, Smithsonian American Art Museum\, schenking van anonieme donor © 1998 David Levinthal\, c/o Pictoright Amsterdam 2025. \nhttps://www.hartmuseum.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/speelgoed-verliest-zijn-onschuld-in-de-fotos-van-david-levinthal/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260213T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20270103T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260119T090118Z LAST-MODIFIED:20260119T090118Z UID:40996-1770980400-1798995600@inzaken.eu SUMMARY:Tijd voor Papoea DESCRIPTION:‘Tijd voor Papoea’ brengt verschillende perspectieven samen: van verfijnde houtsnijwerken en korwar-figuren tot prauwvoorstevens en recente filmwerken. Je ziet hoe makers geschiedenis tastbaar maken\, hoe objecten relaties vormen\, en hoe een dynamische tijdsbeleving botst met opgelegde grenzen en economische belangen. We brengen context\, tegenstemmen en actuele voorbeelden samen. \nZo ontvouwt zich een verhaal van veerkracht en verbeelding: diepgeworteld in plaats en verleden\, en tegelijk gericht op een rechtvaardige\, groene toekomst. Kom kijken\, denk mee en ontdek waarom het nu – meer dan ooit – tijd is voor Papoea. \nDe objecten reflecteren regionale netwerken en de internationale invloeden die de Papoea-leefwerelden hebben gevormd\, maar ook bedreigd. De impact van het christendom en de destructieve gevolgen van mijnbouw en plantage-economie zijn zichtbaar in de collectie. Nu de Papoea-regio te maken heeft met ecologische en humanitaire crises\, krijgt de collectie in het Westen een nog grotere betekenis\, vooral voor de Papoea’s in Nieuw-Guinea en diaspora\, zoals in Nederland. De tentoonstelling biedt daarom ook een platform voor hun verhalen en is een oproep om Papoea-kunst te begrijpen in haar volledige context\, met respect voor de Inheemse leefwerelden en hun toekomst. \nEen ander concept van tijd \nIn ‘Tijd voor Papoea’ is tijd een belangrijk thema. Voorwerpen zijn geen stille getuigen; ze zijn schakels in relaties tussen mensen\, voorouders en omgeving. In rituelen worden die relaties steeds opnieuw geactiveerd\, waardoor verleden\, heden en toekomst kunnen samenvallen. Waar musea objecten bewaren\, leven in Papoea ideeën over tijd als iets dynamisch en circulair – met ruimte voor vernieuwing door verlies en verval. Wat betekent het als objecten uit die cyclus worden gehaald en elders ‘voor altijd’ worden geconserveerd? \nContact met voorouders \nDie vragen zijn des te urgenter omdat leefwerelden in rap tempo veranderen. Religieuze missies\, koloniale ingrepen en de opkomst van plantage-economie en mijnbouw hebben landschappen\, ritmes en betekenissen verschoven. Palmolieplantages\, rijstvelden en mijnen maken contact met voorouders in het bos soms letterlijk onmogelijk\, en daarmee verandert ook de beleefde tijd. Tegelijkertijd klinken sterke hedendaagse stemmen: kunstenaars\, gemeenschappen en activisten werken aan een toekomst waarin ecologie\, rechtvaardigheid en cultuur elkaar versterken. \nGrenzen en identiteit \nDe tentoonstelling belicht ook grenzen en identiteit. De rechte grens op de 141e lengtegraad – in de negentiende eeuw door koloniale machten getrokken – sneed families en gebieden doormidden. Maar grenzen zijn meer dan lijnen op een kaart: taalgebieden\, rituele netwerken en genderrollen vormen eveneens ‘grenzen’ waarbinnen mensen zich positioneren\, uitdagen en vernieuwen. Houtsnijders\, wevers\, krijgers en hedendaagse kunstenaars tonen hoe identiteit ontstaat in voortdurende uitwisseling: met de voorouders\, met de buren\, en met de wereldzeeën die dorpen verbinden. \nEen tentoonstelling van formaat \nHet Wereldmuseum beheert met bijna 50.000 objecten ‘s werelds grootste Papoea-collectie uit het westen van Nieuw-Guinea. De oorsprong van deze collectie is nauw verbonden met de Nederlandse kolonisatie\, de aantrekkingskracht van de objecten op Europese avant-garde kunstenaars in de twintigste eeuw\, en recente kunstrelaties tussen Nederland en Papoea. De objecten vertellen de verhalen van Papoea-culturen\, hun maaktradities en wereldbeelden\, waarin tijd niet lineair is en verleden\, heden en toekomst gelijktijdig kunnen bestaan. \n13 februari 2026 – 3 januari 2027. \nhttps://leiden.wereldmuseum.nl/ \nhttps://www.youtube.com/shorts/hZ5geeOHXVk URL:https://inzaken.eu/index.php/event/tijd-voor-papoea/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260213T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260816T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260220T034342Z LAST-MODIFIED:20260220T034342Z UID:42124-1770980400-1786899600@inzaken.eu SUMMARY:Woman\, Life\, Freedom DESCRIPTION:Onder de slogan “Woman\, Life\, Freedom” gingen Iraniërs eind 2022 de straten op\, wat uitgroeide tot een wereldwijde beweging. De tentoonstelling Woman\, Life\, Freedom – Iraans vrouwenverzet belicht de veelzijdigheid van deze beweging en plaatst dit verzet in een lange historische context. Centraal staan de kracht en veerkracht van vrouwen en andere Iraniërs die zich\, ondanks grote risico’s\, verzetten tegen onderdrukking en ongelijkheid. \nNu in 2026 Iraniërs weer massaal de straat opgingen om te demonstreren tegen het regime\, en deze protesten bloedig werden neergeslagen met ongekend veel doden\, laat het Verzetsmuseum de verhalen zien achter de protestgolf die eind 2022 in Iran uitbarstte. Aanleiding voor die protestgolf was de moord op de 22-jarige Jina Mahsa Amini door de Iraanse zedenpolitie\, omdat zij haar hoofddoek niet correct zou hebben gedragen. Iraniërs van alle genders\, sociale groepen en etnische achtergronden keerden zich tegen het regime. De Koerdische leus “Jin\, Jiyan\, Azadî”\, in het Perzisch “Zan\, Zendegī\, Āzādī”\, werd internationaal bekend:“Woman\, Life\, Freedom”. De protesten vonden wereldwijd navolging. \nDe Woman\, Life\, Freedom-beweging strijdt voor gelijke rechten voor vrouwen en voor (keuze)vrijheid en gelijkheid voor alle Iraniërs. Juist omdat vrouwen vaak de meest onderdrukte groep zijn\, vormt hun strijd het hart van een bredere verzetsbeweging. \nHistorische context \nDe tentoonstelling in het Verzetsmuseum laat zien dat dit verzet niet op zichzelf staat en dat het Iraanse vrouwenverzet teruggaat tot het midden van de negentiende eeuw. Aan de hand van een tijdlijn worden sleutelmomenten\, invloedrijke vrouwen en vormen van protest belicht. \n  \nVanuit deze historische context toont de tentoonstelling hoe het Iraanse vrouwenverzet zich sinds 2022 manifesteert. Aan de hand van persoonlijke verhalen\, nieuwsbeelden en kunst komen de creativiteit en moed van de beweging naar voren in uiteenlopende vormen van verzet: van protest op straat en online activisme tot protest vanuit schoolklassen\, gevangenissen\, herdenkingsplekken en de Iraanse diaspora. \n  \nAdviesgroep van Iraanse vrouwen \nElke vorm van verzet kan zware consequenties hebben\, waaronder gevangenschap of zelfs de dood. Ook Iraniërs die het land zijn ontvlucht en de beweging vanuit het buitenland steunen\, worden door het Iraanse regime gevolgd en geïntimideerd. Een adviesgroep van Iraanse vrouwen in Nederland was nauw betrokken bij de opzet en inhoud van de tentoonstelling; deels anoniem om veiligheidsredenen. \n  \nWoman\, Life\, Freedom – Iraans vrouwenverzet roept op tot het delen van verzetsverhalen uit Iran. Nu het verzet van Iraniërs tegen de dictatuur met bruut geweld wordt neergeslagen\, zijn steun\, bewustwording en solidariteit belangrijker dan ooit. \n13 februari – 16 augustus 2026  \nhttps://www.verzetsmuseum.org/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Nnm1njnBvDA \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/woman-life-freedom/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260213T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260920T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260525T032432Z LAST-MODIFIED:20260525T032432Z UID:45050-1770980400-1789923600@inzaken.eu SUMMARY:Carla Kogelman: A Closer Look DESCRIPTION:Wat gebeurt er als je écht naar iemand kijkt? Als je mensen vastlegt op hun meest kwetsbare\, intieme momenten? De Amersfoortse fotograaf Carla Kogelman – winnaar van de World Press Photo – zoekt in haar werk altijd naar oprechtheid en authenticiteit. Met haar camera vangt ze de kern van het dagelijks leven: liefde\, vrijheid\, kwetsbaarheid\, familie\, verlies en identiteit. \nVan 13 februari t/m 20 september 2026 (m.u.v. 22 juni t/m 16 juli) presenteert Museum Flehite de overzichtstentoonstelling Carla Kogelman: A Closer Look. Met tientallen portretten en verhalen uit Amersfoort en van ver daarbuiten. \nNieuwsgierig naar de verhalen achter Carla’s (portret)fotografie? Volg dan de audiotour bij deze tentoonstelling. Meerdere geportretteerden komen daarin aan het woord en bieden nieuwe perspectieven bij de foto’s die je ziet. \nDe tentoonstelling maakt deel uit van een samenwerking met het Rietveldpaviljoen en de Mannenzaal\, waar Kogelmans werk voor het eerst gelijktijdig (maar in afzonderlijke exposities) te zien is. \nBELANGRIJK! Vanwege de ombouw van een andere tentoonstelling is Museum Flehite gesloten van 22 juni t/m 16 juli. Op 17 juli zijn we weer open en kunt u de tentoonstelling van Carla Kogelman weer bezoeken. \nA Doorstep Away | Mannenzaal | 3 april t/m 30 augustus 2026 \nIn de kapel van de Mannenzaal is A Doorstep Away te zien\, een 4-delige fotoserie van Carla Kogelman. Zij volgde bewoners en zorgverleners van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis. Intieme beelden van nabijheid\, kwetsbaarheid en zorg – thema’s die naadloos aansluiten bij de geschiedenis van deze plek. www.mannenzaal.nl \n 13 februari t/m 20 september 2026 \nhttps://museumflehite.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/carla-kogelman-a-closer-look/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260214T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260802T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260121T044639Z LAST-MODIFIED:20260121T044639Z UID:41078-1771066800-1785690000@inzaken.eu SUMMARY:Danh Vo -- πνεῦμα (Ἔλισσα) DESCRIPTION:Vanaf 14 februari 2026 presenteert het Stedelijk de solotentoonstelling πνεῦμα (Ἔλισσα) van kunstenaar Danh Vo (1975). In zijn werk onderzoekt hij hoe persoonlijke identiteit ontstaat op het snijvlak van collectieve geschiedenissen en geleefde ervaring. \nVo staat bekend om zijn choreografie van objecten\, beelden en teksten\, en om de eigenzinnige manier waarop hij eigen werk en dat van anderen samenbrengt. Zo verkent hij menselijke relaties in al hun kwetsbaarheid alsook de krachten die bepalen hoe we leven\, ons tot elkaar verhouden en onze ervaringen betekenis geven. \nAl meer dan twintig jaar ontwikkelt Vo een beeldtaal die is gevormd door ervaringen van verplaatsing en ontheemding. Hij onderzoekt hoe macht doorwerkt in het leven van mensen: hoe macht verleidt\, verwondt\, vormt en dwingt tot aanpassing. In zijn installaties komen werken samen die getekend zijn door oorlog\, verlangen\, ambitie en geloof. Daarmee laat hij zien hoe macht zich manifesteert in mensen\, materialen en persoonlijke verhalen. \nOver de tentoonstelling \nVo’s sculpturen tonen zijn fascinatie voor de poëtische kracht van materialen: de nerven van hout\, de koelte van marmer\, de doorleefde glans van koper. Ze bestaan onder meer uit fragmenten uit de oudheid\, religieuze relieken of delen van monumenten die met elkaar in dialoog worden gebracht. De objecten functioneren als kunstwerken en dragen tegelijkertijd sporen van de tijd. De wijze waarop Vo deze elementen in de ruimte plaatst\, vormt een belangrijk onderdeel van zijn praktijk: door hun onderlinge positie roepen ze nieuwe verbanden en onverwachte verhalen op. Zo krijgt elke stap door de tentoonstelling een eigen dynamiek en betekenis. \nMet πνεῦμα (Ἔλισσα) keert Vo terug naar het Stedelijk\, waar hij in 2008 zijn werk voor het eerst tentoonstelde. Zijn nieuwe presentatie vormt een open spanningsveld waarin de bezoeker zich vrij beweegt en waarin onderlinge relaties tussen objecten voortdurend nieuwe betekenissen oproepen. Zo wordt duidelijk dat kijken nooit neutraal is. \n“Wat mij in Danh Vo’s werk raakt\, is de ruimte die hij de kijker geeft voor eigen interpretatie\,” zegt Rein Wolfs\, directeur van het Stedelijk Museum. “Zijn installaties dragen een emotionele lading – tederheid\, verlies\, hunkering – waardoor persoonlijke geschiedenissen zich kunnen verweven met die van anderen. Tegelijk maakt hij invoelbaar dat de schoonheid van zijn werk altijd met macht verweven is: zowel verleidend\, maar ook ontregelend.” \n14 feb t/m 2 aug 2026 \nhttps://www.stedelijk.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=KdxUI_aDh6c URL:https://inzaken.eu/index.php/event/danh-vo-%cf%80%ce%bd%ce%b5%e1%bf%a6%ce%bc%ce%b1-%e1%bc%94%ce%bb%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260214T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260621T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260122T051745Z LAST-MODIFIED:20260122T051745Z UID:41108-1771066800-1782061200@inzaken.eu SUMMARY:Ontworpen wereld -- door de ogen van Tata Ronkholz (1940–1997) DESCRIPTION:Tata Ronkholz was een van de eerste studenten in de befaamde fotografieklas onder leiding van Bernd en Hilla Becher op de Kunstakademie Düsseldorf. Onder haar medestudenten waren Candida Höfer\, Axel Hütte\, Thomas Ruff en Thomas Struth\, namen van inmiddels gerenommeerde kunstenaars die wereldwijd bekendheid genieten. \nVreemd genoeg krijgt het werk van Tata Ronkholz internationaal pas nu dezelfde waardering als dat van haar jaargenoten. Het retrospectief Ontworpen wereld: door de ogen van Tata Ronkholz (1940–1997) dat van 14 februari tot en met 21 juni 2026 in Huis Marseille te zien zal zijn\, is het eerste omvangrijke eerbetoon aan de veelzijdige kunstenaar die Tata Ronkholz was. \nObjectief-documentaire fotografie \nTata Ronkholz was fotograaf\, productontwerper en binnenhuisarchitect. Haar fotografische series staan in de traditie van objectieve\, documentaire fotografie\, een stroming waar het kunstenaarspaar Bernd en Hilla Becher een duidelijk stempel op heeft gedrukt. Ook het werk van Ronkholz wordt gekenmerkt door heldere composities\, een seriële benadering en een documentaire stijl\, die zich richt op architectonische structuren en alledaagse architectuur. Met haar grootformaatcamera maakte Ronkholz scherp omlijnde en realistische foto’s\, waarin de onderwerpen centraal stonden\, en niet zozeer de individuele stijl van de kunstenaar. Zwart-wit overheerst\, hoewel er ook kleurenfoto’s zijn\, want Ronkholz zocht tevens aansluiting bij de artistieke kleurenfotografie die in de jaren zeventig en tachtig in Duitsland opkwam\, in navolging van de New Color Photography die door de Amerikaanse fotografen Stephen Shore en William Eggleston was geïntroduceerd. \nKiosken en kleine winkeltjes \nTata Ronkholz werd vooral bekend door haar aansprekende serie foto’s van kiosken (Trinkhallen) en kleine winkeltjes. Hier legde ze momenten vast die typerend waren voor de stedelijke cultuur van het dagelijks leven. Deze foto’s werden tussen 1977 en 1985 veelal in het Ruhrgebied genomen\, maar ook in Keulen\, Düsseldorf\, Leverkusen en Krefeld. De foto Trinkhalle\, Köln-Nippes – met zijn kauwgom- en sigarettenautomaten en reclame voor ijs en kranten is bijvoorbeeld net zo vermakelijk en boeiend als de Boutique\, Köln-Mülheim waar naast kleding volgens het uithangbord ook grammofoonplaten te koop waren. De foto’s laten zien hoezeer producten\, decoraties en reclames in de openbare ruimte zijn veranderd. Door de onderwerpkeuze toont het werk van Tata Ronkholz indirect sociale\, culturele en economische veranderingen en laat het zien hoe mensen vorm geven aan de wereld om hen heen. \nIndustriepoorten \nEen andere belangrijke serie werken is gewijd aan industriepoorten die Ronkholz tussen 1977 en 1985 vastlegde. De sobere zwart-witbeelden van deze poorten met hun roosters en traliewerk bieden een blik op het binnenste van industriële gebieden. De poorten fungeren als scheidslijn tussen de private en de openbare ruimte\, tussen binnen en buiten\, tussen activiteiten en rust. De esthetiek van deze bijna-abstracties verleent een nieuwe betekenis aan alledaagse beelden. \nSamenwerking met Thomas Struth \nIn 1979 begon Ronkholz samen met haar medestudent Thomas Struth aan een indrukwekkende documentaire serie over de Rijnhaven (Rheinhafen) van Düsseldorf. Hun uitgangspunt was de geplande herontwikkeling van dit havengebied met zijn rijke geschiedenis\, dat in zijn oorspronkelijke vorm gold als een stedelijk-historisch en architectonisch belangwekkend industriegebied. Hun doel was om de haven in zijn geheel te documenteren\, met de gebouwen\, de technische installaties en de operationele structuren. In zorgvuldig gecomponeerde beelden legden ze gevels\, interieurs\, silo’s\, pakhuizen\, hijskranen en havenbekkens vast\, voordat deze geheel of gedeeltelijk zouden verdwijnen\, of fundamenteel werden veranderd. \nTata Ronkholz als productontwerper \nTussen 1961 en 1965 studeerde Tata Ronkholz aan de Werkkunstschule Krefeld (academie voor toegepaste kunst) met als specialisatie meubelontwerp waarna ze tot 1977 als freelance ontwerper werkte. Ook dit deel van het oeuvre van Ronkholz wordt in deze tentoonstelling belicht\, met onder meer afbeeldingen van meubels en lampen met geometrische vormen\, en ontwerpen voor kantoor- en cafetariameubilair. Ronkholz’ ontwerpen worden gekenmerkt door heldere vormen en functionele elegantie. Ook te zien zijn haar vroege foto’s van architectonische details gemaakt in Italië en Frankrijk in 1975–1976. Hieruit blijkt ook haar sterke affiniteit met aspecten van de ‘ontworpen wereld’ op verschillende terreinen van het leven. \nDe basis van deze tentoonstelling is de nalatenschap van Tata Ronkholz die in 2011 door de VAN HAM Art Estate in Keulen werd aangekocht\, naast de collectie van het Stadtmuseum Düsseldorf. Andere bijzondere stukken zijn afkomstig uit de eigen collectie van de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur – die de tentoonstelling ook samenstelde – en bruiklenen uit privécollecties. \nBoek \nBij de tentoonstelling verscheen de catalogus Tata Ronkholz: Gestaltete Welt. Eine Retropektive (2025\,  Schirmer/Mosel Verlag GmbH)\, met teksten in het Duits en Engels. Te koop in de museumwinkel van Huis Marseille (€ 49\,90). \nMet dank aan Goethe-Institut Niederlande. \n14 februari – 21 juni 2026 \nhttps://huismarseille.nl/ \nhttps://www.youtube.com/watch?v=X2yfozIOJN0 \n  URL:https://inzaken.eu/index.php/event/ontworpen-wereld-door-de-ogen-van-tata-ronkholz-1940-1997/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260214T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260830T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260216T044737Z LAST-MODIFIED:20260216T044737Z UID:41958-1771066800-1788109200@inzaken.eu SUMMARY:Geloof DESCRIPTION:Wat zijn jouw rituelen? Wie kan je vergeven? Wat geeft jou rust? Of je nu religieus bent of atheïst\, iedereen gelooft wel ergens in. De tentoonstelling Geloof onderzoekt wat ons houvast geeft in roerige tijden. Iconische kunstwerken uit de collectie van het Rijksmuseum ontmoeten persoonlijke verhalen. \nDrie bekende denkers met verschillende achtergronden stelden de tentoonstelling samen: schrijver Arnon Grunberg\, mensenrechtenjurist Naema Tahir en columnist en presentator Stephan Sanders. Zij kozen ruim veertig kunstwerken die hen persoonlijk raken en elk een ander aspect van geloof laten zien. \nKleurrijk \nVoorwerpen uit verschillende tijden en culturen komen samen in de kleurrijke museumzalen. Van een 15de-eeuwse Judith met het hoofd van Holofernes van de beroemde schilder Sandro Botticelli\, tot een foto van schrijver Gerard Reve bij een Mariabeeld door Vincent Mentzel. Van een porseleinen sculptuur van de Griekse muze Urania en een tekening van de Taj Mahal tot een schilderij van een verstild weesmeisje van Nicolaas van der Waay. \nHerkenbaar \nSommige kunstwerken verbeelden religieuze verhalen\, zoals de feestvierende ‘verloren zoon’ op een schilderij van Frans Francken\, maar voor veel voorwerpen in de tentoonstelling geldt dat niet. Arnon\, Naema en Stephan mochten naar hartenlust grasduinen in de enorme collectie van het Rijksmuseum en maakten verrassende keuzes. De thema’s zijn steeds herkenbaar: erbij horen en thuiskomen\, goedheid en schoonheid\, schuld en verlossing. \nGoudse verhalen \nGeloof is ook lokaal van betekenis. In de tentoonstelling beantwoorden tientallen Gouwenaars van verschillende leeftijden en achtergronden de vraag: ‘Wat geeft jou houvast?’  Zij vertellen hun eigen verhaal bij persoonlijke voorwerpen\, van een veelgebruikt fototoestel en een ring met een bijzondere boodschap tot een gebedskleed van een wijze vader. \nActiviteiten \nBij de tentoonstelling Geloof is van alles te doen in het museum en in de stad. Van een workshop rituelen maken tot een theatrale proeverij waarin we de smaak van geloof onderzoeken. Of ga mee op excursie naar een van de gebedshuizen in de stad\, van Moskee Assalam tot Yogacentrum HAVEN51. Bezoek de Goudse Stadsiftar in de Garenspinnerij en het Paasontbijt op de Markt of doe mee aan een talentprogramma in de Goudse Schouwburg. En de Goudse Preek van de Leek wijdt dit voorjaar een serie speciaal aan de tentoonstelling Geloof! \nGeloof\, Hoop en Liefde \nDe tentoonstelling Geloof is het eerste deel in het drieluik Geloof\, Hoop en Liefde\, een serie reizende tentoonstellingen georganiseerd door zes samenwerkende Nederlandse musea (de M6) en mogelijk gemaakt door het Rijksmuseum. De VriendenLoterij is hoofdsponsor van het drieluik\, de tentoonstelling Geloof wordt ondersteund door het Mondriaan Fonds. \n14 februari 2026.tot 30 augustus 2026.   \nhttps://www.museumgouda.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/geloof/ END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Amsterdam:20260214T110000 DTEND;TZID=Europe/Amsterdam:20260607T170000 DTSTAMP:20260605T063512 CREATED:20260216T050310Z LAST-MODIFIED:20260216T050310Z UID:41966-1771066800-1780851600@inzaken.eu SUMMARY:Magico! Italiaans realisme 1920-1970 DESCRIPTION:Museum MORE organiseert in samenwerking met 24 ORE Cultura een grote tentoonstelling gewijd aan 50 jaar Italiaans realisme. Met een selectie van 70 werken laat Magico! het Nederlandse publiek voor het eerst kennis maken met de ontwikkelingen van het 20ste-eeuwse modern realistische schilderkunst in Italië. \nDe tentoonstelling omvat topstukken van kunstenaars als Edita Broglio\, Felice Casorati\, Giorgio de Chirico\, Cagnaccio di San Pietro\, Antonio Donghi\, Leonor Fini\, Domenico Gnoli\, Ubaldo Oppi en Gino Severini. \nRaadselachtig \nVanaf begin jaren 1920 begon een Italiaanse artistieke voorhoede de wereld om zich heen magisch\, poëtisch\, vervreemdend\, maar soms ook glashelder\, te verbeelden. Daarbij was hun nieuwe blik op de werkelijkheid onderdeel van een brede tendens in heel Europa om (weer) realistische kunst te creëren. Dit was echter geen reactionaire terugkeer naar ‘ouderwetse’ kunstopvattingen maar een behoefte uiting te geven aan een ander levensgevoel en een nieuw wereldbeeld. Zeker nadat abstractie voor sommige kunstenaars tekortschoot om de gruwelen uit de Eerste Wereldoorlog te verbeelden. Ze namen kritisch afstand en versmolten experiment en traditie van voorgangers tot een geheel eigen beeldtaal. Het resulteerde vaak in een intense\, raadselachtige en precieze\, technische perfecte schilderkunst. \nKunstenaars trokken in de jaren 1920 en 1930 naar Duitsland en Frankrijk maar zeker ook naar Italië om zich te laten inspireren door elkaar en door oude Italiaanse meesters zoals Piero della Francesca en Giotto. Italië\, veelal gezien als de bakermat van de Europese kunst\, bleek de perfecte voedingsbodem om het Realismo Magico tot bloei te laten komen. \nZonder dat men van een stroming of school kan spreken\, smaakt het Italiaanse realisme uit het interbellum vaak subtiel anders dan bijvoorbeeld de Duitse Neue Sachlichkeit. Waar sommige Duitse kunstenaars de kijker bruut confronteren met een rauwe of grauwe visie op hun onderwerpen\, zoeken veel Italiaanse neorealisten naar een ‘mystieke waarheid’ achter het waarneembare. \nBetoverde blik \nIn geconcentreerde stillevens\, verlaten landschappen\, stadgezichten en (groeps)portretten van toonaangevende schilders als Felice Casorati\, Cagnaccio di San Pietro\, Antonio Donghi\, Ubaldo Oppi en Gino Severini lijkt een verborgen schoonheid besloten. Ze maken het alledaagse bijna iconisch. Soms met een vitale weergave van bijvoorbeeld zwoegende arbeiders of statige hoogwaardigheidsbekleders. Vaak met schijnbaar serene of in tijd bevroren voorstellingen die extra lading geven aan situaties\, mensen of bewegingloze dingen waaraan je snel voorbij kunt gaan\, zoals laboratoriumglaswerk. \nDeze Italiaanse kunstenaars nemen je mee in hun verwondering over de rationeel waarneembare wereld\, over het hier en nu. En tegelijkertijd bieden ze de beschouwer een mysterie verhuld in mathematisch opgezette schilderijen. Realismo Magico is echter allesbehalve een exacte werkwijze met artistieke voorschriften. Het is meer een gevoelsvisie met een breed palet aan uitingen in de jaren 1920. De magisch realisten van toen delen vooral een ‘betoverde blik’\, een blik op de grens tussen droom en werkelijkheid. \nRadicaal en groots \nNa de Tweede Wereldoorlog houden verschillende Italiaanse kunstenaars vast aan een eigen realistische beeldtaal. In een tijd waarin abstracte kunst de norm wordt in heel Europa\, zetten deze kunstenaars zich in om de tradities van de Italiaanse schilderkunst voort te zetten en te vernieuwen. Tegen de stroom in staan enkele unieke Italiaanse kunstenaars op\, zoals Domenico Gnoli die de figuratieve schilderkunst radicaal ververst. Ook bij hem vormen ambacht en vakmanschap een technische basis\, maar met zijn werk rekt hij het stillevengenre tot het uiterste op. De magische essentie van ‘het ding’ blaast hij letterlijk op tot de monumentale weergave van slechts een detail van het ding. Een damesschoen of een deel van jasrevers worden bij Gnoli nieuwe iconen\, in een nieuwe naoorlogse wereld. Beeldvullend\, groots en vergankelijk. \nAlle kunstenaars in Magico! \nPietro Annigoni\, Baccio Maria Bacci\, Rino Gaspare Battaini\, Edita Broglio\, Mario Broglio\, Antonio Bueno\, Xavier Bueno\, Cagnaccio di San Pietro\, Massimo Campigli\, Felice Casorati\, Ugo Celada da Virgilio\, Giorgio de Chirico\, Stanis Dessy\, Antonio Donghi\, Leonor Fini\, Oscar Ghiglia\,  Domenico Gnoli\, Renato Guttuso\, Mario Lannes\, Bice Lazzari\, Carlo Levi\, Nella Marchesini-Malvano\, Daphne Maugham-Casorati\, Ubaldo Oppi\, Mario Reviglione\, Carlo Sbisà\, Gregorio Sciltian\, Alfredo Serri\, Gino Severini\, Cesare Sofianopulo\, Mario Tozzi\, Giuseppe Zancolli. \n14.02.26 – 07.06.26 \nhttps://www.museummore.nl/ URL:https://inzaken.eu/index.php/event/magico-italiaans-realisme-1920-1970/ END:VEVENT END:VCALENDAR