{"id":27513,"date":"2024-09-24T06:36:10","date_gmt":"2024-09-24T04:36:10","guid":{"rendered":"https:\/\/inzaken.eu\/?p=24101"},"modified":"2025-08-25T17:44:15","modified_gmt":"2025-08-25T15:44:15","slug":"constantin-brancusi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/2024\/09\/24\/constantin-brancusi\/","title":{"rendered":"Constantin Brancusi"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Brancusi\u2019s sculpturen zijn eenvoudig, ontdaan van overtollige elementen. Je herkent ze meteen. In zijn streven de volmaaktheid te bereiken verfijnde Brancusi vormen tot de essentie. Het materiaal was uitgangspunt, vaak zat de vorm al in het materiaal en was het een kwestie van wegkappen \/ wegsnijden totdat het beeld  er was. Zijn kennis van de Roemeense volkskunst kwam de beeldhouwer goed van pas.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Brancu\u0219i, geboren in 1876, groeide op in het dorp Hobita, Gorj, nabij Targu Jiu, dicht bij de Karpaten in Roemeni\u00eb, een gebied dat bekend staat om zijn rijke traditie van volkskunst, met name houtsnijwerk. Geometrische patronen van de regio zijn te zien in zijn latere werken.<\/p>\n\n\n\n

Schaapsherder<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zijn ouders Nicolae en Maria Brancu\u0219i waren arme boeren die een schamel inkomen verdienden.  Vanaf zijn zevende hoedde Constantin de kudde schapen van de familie. Al rondtrekkend bewerkte hij stukken hout met zijn mes. Vaak liep Constantin van huis weg omdat hij gepest werd door zijn vader en zijn oudere broers.<\/p>\n\n\n\n

Op zijn negende verliet Brancu\u0219i zijn dorp Hobita om in de dichtstbijzijnde grote stad te gaan werken. In Slatina werkte hij als hulpje van een kruidenier en in Craiova als manusje van alles in een caf\u00e9. Van materiaal dat in een hoek bijeen lag, maakte hij een viool. Een caf\u00e9ganger, een industrieel, was dermate onder de indruk dat hij hem in liet schrijven aan de kunstnijverheidsschool van Craiova. Hij bleek echt talent te hebben en 1898 studeerde hij met zijn houtsnijwerk cum laude af.  <\/p>\n\n\n\n

Boekarest   <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vervolgens schreef hij zich in aan de School voor Schone Kunsten van Boekarest, waar hij een academische opleiding in beeldhouwkunst kreeg. Hij werkte hard en onderscheidde zich al snel. Een van zijn vroegst bewaard gebleven werken, onder leiding van zijn anatomieleraar, Dimitri Gerota, is een meesterlijk weergegeven \u00e9corch\u00e9 (beeld van een man waarvan de huid is verwijderd om de spieren eronder te laten zien) die in 1903 in het Roemeense Atheneum werd tentoongesteld. Hoewel het een anatomische studie was, was het een voorafschaduwing van de latere pogingen van de beeldhouwer om essentie te onthullen in plaats van alleen het uiterlijk te kopi\u00ebren.<\/p>\n\n\n\n

Parijs<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In 1903 reisde Brancusi naar M\u00fcnchen en vandaar naar Parijs. Zijn naam was hem al vooruit gesneld. Hij werd verwelkomd door de kunstenaarsgemeenschap. Hij werkte twee jaar in het atelier van Antonin Merci\u00e9 van de \u00c9cole des Beaux-Arts, en werd uitgenodigd om in het atelier van Auguste Rodin te gaan werken. Hoewel hij de eminente Rodin bewonderde, verliet hij de werkplaats al na  twee maanden met het commentaar “Niets kan onder grote bomen groeien.”<\/p>\n\n\n\n

Nadat hij de werkplaats van Rodin had verlaten, begon Brancusi de revolutionaire stijl te ontwikkelen. Zijn eerste werk in opdracht, Het Gebed, was onderdeel van een grafzerk. Het toont een jonge vrouw die een kruis maakt terwijl ze knielt. Het is de eerste stap naar een geabstraheerde, niet-letterlijke representatie, en toont zijn drang om ‘niet de uiterlijke vorm maar het idee, de essentie van dingen’ af te beelden. Hij begon ook meer hout te snijden, rond 1908 was hij bijna alleen maar daarmee bezig.<\/p>\n\n\n\n

In de daaropvolgende jaren maakte hij vele versies van \u2018de Slapende Muze\u2019 en \u2018De Kus\u2019, waarbij hij vormen vereenvoudigde tot geometrische en uitgebeende objecten.<\/p>\n\n\n\n

Boerenhuis<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Brancu\u015fi kleedde zich zoals de Roemeense boeren dat deden. Zijn atelier leek op een boerenhuis uit zijn geboortestreek met een grote rotsplaat als tafel en een primitieve open haard, terwijl het hij het meubilair zelf gemaakt had uit hout. Hij kookte zijn eigen eten, traditionele Roemeense gerechten, dat hij ook aanbood aan zijn gasten. Als getalenteerd klusjesman bouwde hij zijn eigen grammofoon.<\/p>\n\n\n\n

Hij had een breed spectrum aan interesses, van wetenschap tot muziek. Hij was een goede violist en zong oude Roemeense volksliederen, waarbij hij vaak zijn gevoelens van heimwee uitdrukte. Na de komst van het communisme heeft hij nooit overwogen om definitief terug te keren naar zijn geboorteland, maar hij heeft het wel acht keer bezocht.<\/p>\n\n\n\n

Parijse avant-garde<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tot zijn vriendenkring behoorden kunstenaars en intellectuelen in Parijs zoals Amedeo Modigliani, Ezra Pound, Henri Pierre Roch\u00e9, Guillaume Apollinaire, Louise Bourgeois, Pablo Picasso, Man Ray, Marcel Duchamp, Henri Rousseau, Peggy Guggenheim, Tristan Tzara en Fernand L\u00e9ger. Hoewel omringd door de Parijse avant-garde, heeft Brancu\u0219i nooit het contact met Roemeni\u00eb verloren en had hij vrienden uit de gemeenschap van Roemeense kunstenaars en intellectuelen die in Parijs woonden.<\/p>\n\n\n\n

Zijn werken werden populair in Frankrijk, Roemeni\u00eb en de Verenigde Staten. Verzamelaars, met name John Quinn, kochten zijn werk en recensenten gaven goede commentaren . In 1913 werd Brancusi’s werk getoond op zowel de Salon des Ind\u00e9pendants<\/em> als de eerste tentoonstelling van moderne kunst in de VS, de Armory Show<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Vogel in de Ruimte<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een van zijn belangrijkste sculpturen in de jaren twintig was \u2018Vogel in de Ruimte\u2019  – een abstracte vorm van een vogel in vlucht. Het was gebaseerd op zijn eerdere Maiastra-serie. In de Roemeense folklore is de Maiastra een prachtige gouden vogel die de toekomst voorspelt en blinden geneest. In de daaropvolgende 20 jaar maakte Brancu\u0219i diverse versies van Vogel in de Ruimte uit marmer of brons.<\/p>\n\n\n\n

Een van deze versies veroorzaakte een grote controverse in 1926, toen fotograaf Edward Steichen een exemplaar kocht en naar de Verenigde Staten verscheepte. Douanebeambten accepteerden de Vogel niet als een kunstwerk en beoordeelden het als een industrieel voorwerp. Na langdurige gerechtelijke procedures werd deze beoordeling vernietigd, waarmee de status van de Vogel als een van rechten vrijgesteld kunstwerk werd bevestigd. De uitspraak legde ook het belangrijke principe vast dat \u2018kunst\u2019 geen realistische weergave van de natuur hoeft te omvatten, en dat iets abstracts ook kunst kan zijn.<\/p>\n\n\n\n

Targu Jiu<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zijn werk werd steeds populairder in de VS, waar hij ook diverse keren naar toe ging. In 1938 voltooide hij het monument uit de Eerste Wereldoorlog in Targu-Jiu, waar hij een groot deel van zijn jeugd had doorgebracht. \u2018Tafel van Stilte\u2019, \u2018De Poort van de Kus\u2019 en \u2018Eindeloze kolom\u2019 herdenken de moed en opoffering van Roemenen die in 1916 Targu Jiu verdedigden tegen de legers van de Centrale Mogendheden (Duitsland, Oostenrijk-Hongarije, Turkije en Bulgarije). Het ensemble Targu Jiu markeert het hoogtepunt van zijn artistieke carri\u00e8re.  <\/p>\n\n\n\n

Brancu\u0219i werd in zijn latere jaren verzorgd door een Roemeens vluchtelingenkoppel. Hij werd Frans staatsburger in 1952 om van de verzorgers erfgenamen te maken, en om zijn atelier en de inhoud ervan na te laten aan het Mus\u00e9e National d’Art Moderne<\/em> in Parijs.<\/p>\n\n\n\n

Brancu\u0219i stierf op 16 maart 1957, 81 jaar oud. Hij werd begraven op het Cimeti\u00e8re du Montparnasse<\/em> in Parijs. Op deze begraafplaats zijn ook beelden te zien die Brancusi heeft uitgehouwen voor overleden kunstenaars.<\/p>\n\n\n\n

Geschreven 2021.<\/p>\n\n\n\n

http:\/\/marbellamarbella.es\/2021-01-11\/world-fine-art-professionals-and-their-key-pieces-298-constantin-brancusi\/<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Brancusi\u2019s sculpturen zijn eenvoudig, ontdaan van overtollige elementen. Je herkent ze meteen. In zijn streven de volmaaktheid te bereiken verfijnde Brancusi vormen tot de essentie. Het materiaal was uitgangspunt, vaak […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":30840,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_price":"","_stock":"","_tribe_ticket_header":"","_tribe_default_ticket_provider":"","_tribe_ticket_capacity":"0","_ticket_start_date":"","_ticket_end_date":"","_tribe_ticket_show_description":"","_tribe_ticket_show_not_going":false,"_tribe_ticket_use_global_stock":"","_tribe_ticket_global_stock_level":"","_global_stock_mode":"","_global_stock_cap":"","_tribe_rsvp_for_event":"","_tribe_ticket_going_count":"","_tribe_ticket_not_going_count":"","_tribe_tickets_list":"[]","_tribe_ticket_has_attendee_info_fields":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[13,16],"tags":[],"class_list":["post-27513","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-overig-land","category-roemenie"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/inzaken.eu\/wp-content\/uploads\/brancusi-2.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27513","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27513"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27513\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":30839,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27513\/revisions\/30839"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/30840"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27513"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/inzaken.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}