![\"roosen](\"https:\/\/inzaken.eu\/wp-content\/uploads\/roosen-1.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Met\u00a0MARIA ROOSEN \u2013<\/em>\u00a0Schrobben Harken Gieten Vegen<\/em>\u00a0brengt Stedelijk Museum Schiedam een eerbetoon aan kunstenaar Maria Roosen en haar oeuvre dat meer dan veertig jaar beslaat. Haar werk gaat over het leven en zijn vergankelijkheid en wordt veelvuldig getoond in groepstentoonstellingen waarin het vrouwelijke perspectief centraal staat, op bijzondere erfgoedlocaties en buiten in de publieke ruimte. Stedelijk Museum Schiedam vindt het tijd voor een ode aan een van de\u00a0grandes dames<\/em>\u00a0van de Nederlandse beeldende kunst en brengt voor deze solo ruim zestig werken samen.<\/strong><\/p>\n De tentoonstelling biedt een inkijkje in het brede oeuvre van Maria Roosens werk, haar werkwijze, de manier waarop ze de wereld om haar heen beleeft en hoe ze dat direct in haar werk gebruikt. Centraal staat haar intensieve manier van werken, waarbij alles ontstaat vanuit waarneming, intu\u00eftie en lichamelijkheid. De praktische, herhalende handelingen van haar werkproces zijn een vorm om tot de essentie te komen van dat wat ze wil uitdragen. Vervolgens komt alles samen in \u2018gestolde energie\u2019: in zachte en harde materialen als glas, papier en textiel.<\/p>\n Het persoonlijke zit overal in, en komt onder meer tot uiting in de getoonde serie \u2018Dagboektekeningen\u2019 uit 1988-1989. De tekeningen zijn notities van dingen die haar opvielen of bezighielden in een periode waarin ze steeds minstens vijf tekeningen maakte van hetzelfde onderwerp, net zolang tot al het bedachte was verdwenen en alleen de essentie overbleef en ze het gevoel had dat haar handen voor haar tekenden. In de voorbereidingen voor\u00a0Schrobben Harken Gieten Vegen<\/em>\u00a0kwamen deze tekeningen weer tevoorschijn en bleken de thema\u2019s zoveel jaren later nog net zo van belang.<\/p>\n De tentoonstelling laat ook de relatie zien tussen de verschillende uitdrukkingsvormen die Maria Roosen gebruikt, zoals tussen haar aquarellen en beelden. Tijdens het maken van roze aquarellen verscheen er bijvoorbeeld eens een \u2018kan\u2019-vorm op papier.\u00a0 Daardoor werd ze nieuwsgierig naar hoe roze kannen er in glas uit zouden zien. Sindsdien is de kan een terugkerend motief.<\/p>\n \u201cMijn werk gaat altijd over de verbeelding van hoe ik dingen heb waargenomen of gebeurtenissen die ik wil verbeelden. Daar zoek ik het enige juiste materiaal voor, soms in aquarel, dan glas, hout of textiel.<\/em><\/p>\n De ronde glazen bol is het begin van elk glas geblazen werk, zodat het glas goed verdeeld wordt. Deze vorm draagt een spanning in zich van \u2018er wel en niet zijn\u2019. Je ziet jezelf erin, en je ziet de wereld er op zijn kop in terug. Je weet niet waar het begin of het eind is. De vorm is sterk en kwetsbaar tegelijkertijd. De energie van het blazen blijft erin gevangen \u2013 bijna als gestolde beweging. (\u2026) Maria Roosen: \u201cAlles is rond: moleculen, cellen zijn rond, de aarde is rond, wij zijn rond.\u201d<\/em><\/p>\n De \u2018Kan\u2019 als symbool<\/strong><\/p>\n Hoewel ze vooral bekend is om haar borstvormige sculpturen, van twee hangende tot hele trossen borsten, ziet Maria Roosen de \u2018Kan\u2019 eigenlijk als het ware symbool van haar werk. Die staat voor geven en nemen, schenken en opvangen. Haar \u2018Kannen\u2019 zijn containers voor vloeistoffen maar zijn ook ontstaan uit het vloeibare; eerst in aquarel en vervolgens uit glas. De \u2018Kan\u2019 is zo het po\u00ebtische symbool van de tentoonstelling en komt veelvuldig terug in verschillende werken. Het werk\u00a0Isabelle, Charlotte, Marlene, Juliette, Georgina, Cecilia,<\/em>\u00a0uit 2009, bestaat uit zes kannen op een rij, bevestigd aan de wand. Het werk ontstond doordat de kannen stuk voor stuk zo zwaar zijn dat je ze als boodschappentassen naast je draagt en hooguit tot kruishoogte kan optillen. Zo bepaalt het gewicht de hoogte. Daarna hebben ze ook allemaal vrouwennamen gekregen. Zo laat Maria Roosen het uiteindelijke beeld ontstaan en de betekenissen die je er vervolgens aan kan ophangen.<\/p>\n Speciaal voor deze tentoonstelling maakt Maria Roosen een aantal nieuwe werken. Zo zien we in de eerste zaal een nog niet eerder getoonde potloodtekening van een geweer, omhuld door zachtroze contouren in aquarelverf. In een druppel zou je een kogel kunnen zien. Het kunstwerk bevraagt de tegenstelling tussen hard en zacht, man en vrouw. \u00a0De tekening is ontstaan omdat Roosen het wapen wilde ontwapenen; iets wat in deze tijd extra urgent en actueel is. Ook de tentoonstelling als geheel wil oproepen tot zachtheid, openheid en intu\u00eftie, in een wereld vol oordelen en hardheid.<\/p>\n Voor Maria \u200b Roosen is \u2018op een flu\u00efde manier meestromen\u2019 een belangrijke rode draad in haar oeuvre. Letterlijk, in haar gebruik van aquarelverf en vloeibaar glas, maar ook mentaal. Daarbij werkt ze heel nauw samen met andere makers om haar idee\u00ebn en schetsen in glas, textiel of hout te kunnen realiseren. \u200bDe samenwerkingen met ambachtsmensen verrijken haar kennis en inspireren haar nieuwe dingen te doen, nieuwe vaardigheden te leren en zichzelf uit te dagen. Meer kennis betekent meer vrijheid voor het beeld.<\/p>\n Maria Roosen:\u00a0\u201cJe zou mijn werken ook als zelfportretten kunnen zien, een onderzoek van waar ik sta in de tijd, waar ik naar toe wil, het verbeelden van verlangens, herinneringen en nieuwe inzichten. Mijn werken noem ik vaak gebruiksvoorwerpen voor een bepaald gevoel; tools for feelings. Gebruiksvoorwerpen zoals een hamer, riek of kan hebben de meest essenti\u00eble vorm en zien er zo uit door hun functie. Geen detail is overbodig, dat probeer ik ook na te streven in mijn werk.\u201d \u00a0<\/em><\/p>\n Biografie Over de curator: Inez Piso-Tuncay is directeur van artist-in-residence en tentoonstellingsruimte HMK Hotel Maria Kapel in Hoorn en freelance curator.<\/p>\n Museumplein Stedelijk Museum Schiedam heeft al lang een band met Maria Roosen. Naast diverse werken in de collectie maakte het museum in 2006 ook al een solotentoonstelling. MARIA ROOSEN \u2013 Schrobben Harken Gieten Vegen<\/em>\u00a0wordt nog persoonlijker en biedt een overzicht van haar veelzijdige oeuvre.<\/p>\n
\n<\/strong>Maria Roosen (1957, Oisterwijk) groeide op in Brabant bij bossen en vennen en hier ontstond haar interesse in groei en natuur. Ze studeerde van 1976 tot 1981 aan het Moller Instituut in Tilburg en van 1981 tot 1983 aan de kunstacademie van Arnhem. In 1994 neemt ze deel aan de groepstentoonstelling\u00a0This is the show and the show is many things<\/em>\u00a0in het toenmalige Museum van Hedendaagse Kunst (nu S.M.A.K.) in Gent. Deze baanbrekende onconventionele tentoonstelling draait om proces, spontaniteit, samenwerkingen en toevalligheden. Hierna neemt haar carri\u00e8re een vlucht en wordt haar werk \u2013 samen met dat van Marl\u00e8ne Dumas en Marijke van Warmerdam \u2013 getoond in het Nederlands Paviljoen tijdens de 46ste<\/sup>\u00a0Bi\u00ebnnale van Veneti\u00eb. Daarna volgen tentoonstellingen -onder meer in het Groninger Museum (2001) en het Stedelijk Museum Schiedam (2006) -, kunstmanifestaties in binnen- en buitenland als Sonsbeek (2001), Tri\u00ebnnale Beaufort (2003), Yokohama Tri\u00ebnnale (2005), Kathmandu International Art Festival (2012) en tentoonstellingen op erfgoedlocaties, waarin het werk steeds vaker in de context van vrouwelijkheid en feminisme werd gepresenteerd. Ze wint diverse oeuvreprijzen, waaronder de Wilhelminaring (2006), de Singer Oeuvreprijs (2009) en de Jeanne Oosting Prijs (2020). Haar werk is opgenomen in diverse museale collecties, waaronder Museum Arnhem, Noord-Brabants Museum, Museum Boijmans van Beuningen, Rijksmuseum Amsterdam, Stedelijk Museum Schiedam \u00e9n in de publieke ruimte, tijdelijk of permanent. Maria Roosen woont en werkt in Arnhem.<\/p>\n
\n<\/strong>Stedelijk Museum Schiedam zet het plein voor het museum steeds vaker in als \u2018entree\u2019 van een tentoonstelling. Naast het permanente werk van Onno Poiesz (\u2018de feestprikkers\u2019) waren op het plein eerder werken te zien van Anne Wenzel (juli 2023 en januari 2024), Oscar Peters (oktober 2024) en Sabine Marcelis (oktober 2024-juni 2025). Ook\u00a0MARIA ROOSEN \u2013 Schrobben Harken Gieten Vegen<\/em>\u00a0begint al buiten op het plein, met drie werken.<\/p>\n