De Japanse fotograaf Sakura Nakayama toonde haar werk in de tentoonstelling ‘Endless Escape’ in Gallery WM in Amsterdam. Het waren vele foto’s van het dagleven en het nachtleven in Tokio, Okinawa en Amsterdam. De foto’s waren vergezeld van stukjes tekst waarin zij haar kijk op de wereld beschreef.
De opkomst bij de opening was groot, vooral veel hippe leeftijdsgenoten van Sakura, die tegenwoordig in Amsterdam verblijft.
Sakura is op de vlucht voor het gereguleerde, gesettelde leven, maar die vlucht geeft haar veel onrust en onzekerheid. Eigenlijk is de fotografie haar enige rustpunt.
Ze maakt foto’s met flits, dicht op de huid van de mensen, ook vaak vaak intieme foto’s, binnenshuis, maar ook op straat. Alles is in voortdurende beweging.
Haar werk gaat over de ‘strijd’ die de mens dagelijks voert om te bestaan, zegt ze.
“Persoonlijk ervaar ik het leven in de maatschappij als moeilijk en beangstigend. Simpelweg voortbestaan is een uitputtingsslag. Ik probeer eraan te ontsnappen, vandaar de titel van de tentoonstelling ‘Endless Escape’.
En toch blijf ik leven.
Ik worstel en worstel, en ik heb talloze nachten overleefd. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die zich zo voelt.”
Fotografie als redding
Voor al die mensen als zij – die ook worstelen – zet zij haar fotografie in als een boodschap van bemoediging, zegt ze. “Dat is de kern van mijn werk, daarom blijf ik doorgaan.”
Heeft Sakura een sleutelwerk?
Ze moet even nadenken. “Het is moeilijk een keuze te maken, want ik heb zo veel foto’s gemaakt. Laat ik er een kiezen uit de tijd dat ik in Nederland ben.
Het is een foto van een kussend stelletje in de nacht. Een meisje met rood krullend haar en een zwarte hoodie wordt op een bankje gekust door een meisje in een zebrabroek met blond haar met oranje uiteinden, zittend op de bovenleuning van het bankje met boven hen een groen bord waarin verwezen wordt naar een nabije fietsenstalling.
Dit jaar viert zij haar 10-jarig jubileum als kunstenaar. Deze tentoonstelling is tevens haar 10e solotentoonstelling, zegt ze.” Ik heb solotentoonstellingen gehouden in Japan, Milaan, Griekenland en hier in Amsterdam.”
Wat haar opleiding betreft heeft ze geen formele opleiding gevolgd. “Ik heb alles over analoge fotografie zelf geleerd.”
Tot slot wat is haar artistieke filosofie?
Daarvoor heeft ze de volgende tekst geschreven:
Onnodige dingen / over fotografie
Tijdens de COVID-periode realiseerde ik me iets: fotografie is eigenlijk niet echt nodig.
In tegenstelling tot eten, kleding of onderdak, is het het eerste waarop bezuinigd wordt.
En dat maakte me eigenlijk heel blij. Ik hou van de “verspillende” dingen in het leven.
Als ik nadenk over wat ik me zal herinneren voordat ik sterf, zijn het vaak veel goede, nutteloze momenten.
Daarom, zelfs als ik geen geld meer kan verdienen,
zal ik bezuinigen op eten om film te kopen,
en zal ik ervoor kiezen om op een bewolkte dag naar een park te gaan in plaats van naar een vergadering te gaan
waar ik absoluut “moet” zijn.
Ik hoop gewoon dat ik zo door kan gaan. En eerlijk gezegd,
denk ik dat ik voor altijd nutteloze dingen kan blijven doen,
puur op basis van de woorden van de mensen die me hebben verteld
dat ze mijn fotografie mooi vinden.
https://www.instagram.com/rarara_camerara/
https://gallerywm.com/WP/20-02-21-03-2025/
https://www.instagram.com/rarara_camerara/reels/
https://sakura-nakayama.jimdosite.com/
1 Pingback