Natalia Olhova, een spontane jongedame met rood haar uit Oekraïne, laat mij haar grote doek ‘Echoes of the Sea’ zien op de tentoonstelling Nieuwe Impuls van stichting KunstWerkt. Het is een groot doek met twee jongedames met lang haar in blauwtinten (met een vleugje geel, paars en groen), waarbij de ene jongedame enigszins verscholen zit achter de andere. Vogels, de zee en goud- en zilverkleurige accenten vloeien door het werk heen. Dit werk symboliseert de zomer en vangt het gevoel van warmte, vrijheid en de eindeloze horizon van de zee.
Tegenover en naast dit werk hangen abstracte schilderijen die gewijd zijn aan de andere seizoenen – winter, herfst en lente. Het oorspronkelijke schilderij van de twee vrouwen had Natalia eerst in rood geschilderd, vertelt ze, terwijl ze een foto ervan op haar telefoon laat zien. Ze maakte het in de zomer van 2019 in de Krim, maar was er niet tevreden over, mede vanwege de verslechterende politieke situatie. Ze besloot het opnieuw te schilderen op een moment dat ze zich vrijer voelde. “Ik zal het opnieuw maken wanneer ik gelukkig ben in Nederland.” In augustus 2024 was het zover: in twee avonden voltooide ze ‘Echoes of the Sea’.
Een echte kunstfamilie
Natalia komt uit Sebastopol, een havenstad aan de Zwarte Zee. Ze groeide op in een echte kunstfamilie, vertelt ze. Haar vader, Vladimir Nikolaevich Olhov, is een gerenommeerd kunstenaar met een breed artistiek bereik. Hij is een gepassioneerd landschapschilder en daarnaast gespecialiseerd in iconenschilderkunst volgens traditionele regels en het maken van muurschilderingen in kerken.
Natalia volgde eerst kunstonderwijs voordat ze haar studie vervolgde aan het gerenommeerde Crimean Republican Higher Educational Institution ‘Art College named after N.S. Samokish’, waar ze afstudeerde met een Bachelor of Arts in grafische kunst. Maar het meeste leerde ze van haar vader. “Hij gaf me altijd advies, hij had talloze kunstboeken en gaf me voortdurend nieuwe inzichten. Maar volledige lof? Die kreeg ik nooit – het kon altijd beter. De beste studenten van de Krim kwamen bij hem om te leren.”
Ze dompelde zich volledig onder in het schilderen van landschappen en portretten. Ze werkte keihard: begon om vijf uur ’s ochtends met schilderen, ging naar de kunstacademie en na de lessen schilderde ze verder van 19:00 tot 22:00 uur. Ze laat een werk zien waarop ze zichzelf heeft afgebeeld: op de voorgrond staat een bed, gevolgd door een ezel, en op de achtergrond het raam van haar slaapkamer-atelier. “Mijn vader wist dat ik talent had.”
Toch vroeg ze zich af: ‘kan ik hier mijn brood mee verdienen?’ Ze vroeg het aan iedereen om zich heen—klasgenoten, docenten, gevestigde kunstenaars—en bezocht kunstenaarsbijeenkomsten om te leren hoe de kunstwereld in elkaar zat. Langzaam begon ze haar werken vaker te verkopen, waardoor ze haar prijzen geleidelijk kon verhogen.
Naar Nederland
In 2019 vertrok Natalia’s man naar Nederland om aan de Erasmus Universiteit zijn tweede master te volgen, terwijl zij in de Krim achterbleef om haar artistieke carrière voort te zetten. Maar het klimaat voor kunstenaars werd steeds moeilijker. Er kwamen meer beperkingen en vrij werken werd steeds lastiger.
Om haar creatieve ruimte te behouden, huurde ze samen met een bevriende kunstenaar een atelier. Maar de groeiende druk en vijandigheid maakten het duidelijk: in zo’n omgeving was kunst maken niet langer mogelijk.
Dus toen haar man uiteindelijk een baan in Nederland vond, twijfelde Natalia geen moment. Ze pakte vier grote koffers vol met haar schilderijen en vertrok om een nieuw leven op te bouwen. Acht maanden later brak de oorlog uit.
Opnieuw kunstenaar worden
In het begin was het niet makkelijk. Ze moest Nederlands leren, maar eerst wilde ze haar Engels verbeteren. Langzaam begon ze zich vrijer te voelen om in het Engels te communiceren. Het ging steeds beter. ‘Dit land houdt van mij’ dacht ze. ‘Ik wil iets teruggeven.’
Ze voelde dat ze een nieuwe fase in haar kunst doormaakte. Haar stijl was altijd vrijer geweest dan die van haar collega’s. “Ik begreep waarom ik kunst maak. Ik keek met een frisse blik naar mijn werk.”
Om geld te verdienen, werkte ze een tijdlang in de game-industrie. Daarna kreeg ze een baan als schilder en ontwerper bij Delft Blue Company De Porceleyne Fles. Na zes maanden stopte ze daar. ‘Je bent te getalenteerd’ werd haar gezegd.
Ze kwam in contact met Galerie Artishock in Rijswijk, waar ze haar werk mocht exposeren. Daar hoorde ze dat KunstWerkt in Schiedam ook op zoek was naar nieuwe kunstenaars. Ze deed daar mee aan de Summer Expo 2024 en in 2025 exposeert ze opnieuw bij KunstWerkt.
Op 1 november 2024 schreef ze zich in als zelfstandige bij de Kamer van Koophandel. “Toen begon ik officieel mijn kunst online te verkopen.”
Wat is het thema van haar werk?
Voor Natalia is kunst een manier om het leven in al zijn complexiteit te vieren. “In alles zit licht en schaduw” zegt ze. “Maar ik zie ze niet als tegenstellingen—ze vormen samen een geheel.” Haar werk onderzoekt deze dualiteit—hoe vreugde en verdriet, hoop en onzekerheid, kracht en kwetsbaarheid naast elkaar bestaan en onze ervaringen vormgeven. Maar in plaats van zich te richten op strijd, zoekt ze naar harmonie.
Haar serie ‘To Make Friends with the Abyss’ belichaamt deze filosofie. “Geluk is een keuze,” legt Natalia uit. “Het gaat niet om wachten op het perfecte moment—het gaat erom het licht te zien, zelfs in de diepste duisternis.” Haar schilderijen zijn doordrenkt met betekenis, warmte en liefde, en stralen een gevoel van kracht en acceptatie uit. “Ik wil dat mijn kunst mensen herinnert aan de schoonheid die in elk moment verscholen ligt—je moet er alleen voor openstaan.”
Naast dualiteit haalt Natalia inspiratie uit de natuur, bloemen en abstracte composities. “De natuur heeft haar eigen ritme, haar eigen taal van balans” zegt ze. “Een enkele bloem kan net zoveel emotie bevatten als een portret—ze kan krachtig, kwetsbaar, vergankelijk en toch vol leven zijn.”
Ze werkt ook met abstractie, waar emoties vorm krijgen via kleur en textuur. “Abstracte kunst is sterk verbonden met energie,” legt Natalia uit. “Een schilderij kan de sfeer van een ruimte volledig veranderen, dus het is belangrijk om het in harmonie met zowel de omgeving als de mensen die erin leven te kiezen.”
Landschappen spelen eveneens een grote rol in haar werk. In de zomer fietst ze vaak door Nederland, schildert ze en plein air en werkt ze haar doeken later in haar atelier af. “Sommigen vinden Nederland grauw en somber,” zegt ze. “Maar voor mij is het in de zomer een land van levendig groen, en op bewolkte dagen verandert het in zilver—dynamisch en steeds veranderend.”
Kunst als manier van leven
“Mijn hele leven draait om kunst,” zegt Natalia. “Ik creëer, ik praat erover, ik droom ervan—het is gewoon wie ik ben.”
“AI kan misschien sneller schilderen, maar het zal nooit hebben wat echt telt—de passie, de intentie, de ziel achter elke penseelstreek.”
“Ik schilder omdat ik ervan hou. Ik ben het gelukkigst als ik de beelden in mijn hoofd tot leven breng. Als ik de schoonheid van een moment kan vastleggen op een manier die niemand anders heeft gezien.”
Afbeelding 10: Tweede versie Echoes of the Sea.
https://www.nataliaolhova.com/
https://www.instagram.com/artist_sunflower/
