door Ruud Sies & Hanneke van Hintum
Lucio Usobiaga is een van de oprichters van de niet-gouvernementele organisatie Yolcan, wat ‘land van oorsprong’ betekent. Hij begon met een belangrijk doel voor ogen: het behoud van traditionele landbouwmethoden in Xochimilco en de verspreiding van kennis hierover.
Hij wil ook de levensomstandigheden van kleine boeren verbeteren en lokale biologische producten naar de inwoners van Mexico-Stad brengen, een van de grootste metropolen ter wereld. Lucio, die zelf geen agrarische achtergrond heeft, komt uit een heel andere omgeving. Hij groeide op in een milieu met privéscholen en een leven en carrière die al vaststonden. Boer worden was geen optie, en filosoof worden evenmin. Toch is dat de opleiding die hij heeft gevolgd.
Hij studeerde destijds filosofie – Grote Ideeën, de geschiedenis van ideeën – en hij onderzocht die ideeën vervolgens in de chinampas. Dat is het belangrijkste aspect van wat hij kan doen.
Mensen verbouwden op biologische wijze en Lucio wilde biologische producten verkopen. Hij leerde een aantal boeren kennen, ze werden partners en Lucio begon te leren van hun vaders, van hun grootvaders. Voor Lucio was het een schok. Hij realiseerde zich dat dit het belangrijkste was wat hij kon doen. Hij werd erg ambitieus en wilde alles tegelijk doen. De boeren leren kennen, produceren, verkopen, samenwerken met onderzoekers van de universiteit, samenwerken met koks, bijen houden, paddenstoelen kweken… Het was veel.
Toen besefte hij dat het een web van mensen is, en dat ze allemaal iets goeds in handen hebben. Meer mensen zouden hiervan moeten weten. Iedereen zou ervan moeten weten. Hij heeft het niet alleen over de chinampas, maar over wat het betekent om ons voedsel te produceren. Niet primair om geld te verdienen, maar om te werken in een ecosysteem dat ons in stand houdt. Lucio zag toen ook het belang in van de mensen die erbij betrokken zijn. Want in de landbouw, de bodem, het ecosysteem, geeft je veel meer terug als je er iets voor teruggeeft. Als je iets voor de bodem doet, geeft de bodem iets terug.
Ahuejotes, de traditionele bewakers van de chinampas
Om een chinampa te maken, werden ahuejotes op de hoeken geplant. Deze bomen zijn extreem vochtbestendig. De randen van het meer werden met hout gemarkeerd en het perceel werd vervolgens opgevuld met opeenvolgende lagen waterlelies en modder, wat een vruchtbare basis vormde voor de maïs en andere groenten die de indianen verbouwden. De chinampas werden gescheiden door kanalen, die op hun beurt zeer effectieve waterwegen vormden naar de steden.
Bron: Museo National de Antropologia (MNA), Mexico-Stad
Zie de tentoonstelling in het Nederlands Fotomuseum:
Leave a Reply