Loes van Iperen en Eric Chan leggen ‘The Blue Hour’ vast

In ‘After Blue Hour’ in Galerie WM in Amsterdam zien we foto’s van Loes van Iperen en Eric Chan van de grote stad, wanneer de zon ondergaat en het avond wordt. Ze roepen een bijzonder gevoel op. De foto’s zijn gemaakt in drie steden: Hongkong, Los Angeles en Amsterdam, gedurende een periode van negen jaar.

Ik was aanwezig bij de opening en sprak de makers een paar weken later.

Loes en Eric: “We voelen ons allebei aangetrokken tot de sfeer van de stad terwijl de dag overgaat in de nacht. Die paar minuten na zonsondergang – het blauwe uur – waarin alles zachter en stiller wordt en een filmische gloed krijgt. Het verleden voelt dichterbij en de realiteit begint een beetje op fictie te lijken.

Nostalgie, herinneringen, de kleuren van de nacht en een gevoel van vertrouwdheid dat je niet helemaal kunt plaatsen, vormen de kern van onze beelden. We willen dat onze foto’s aanvoelen als stills uit een film: het soort beeld waarbij je even stilstaat en je afvraagt ​​‘wat er net is gebeurd?’ of ‘wat er gaat gebeuren?’.”

Zoals het geheugen werkt

Sommige foto’s lijken onafgemaakt, vooral onderaan zie je ‘filmburns’, donkere, verschroeide plekken. Volgens perfecte normen hoort het daar niet echt thuis. Het is een statement van het duo. “We zien ‘first-of-the-roll-shots’ niet als fouten, de de verschroeide plekken dragen bij aan de foto en worden onderdeel van het verhaal. Sommige van onze favoriete foto’s zijn de foto’s waar we de laagste verwachtingen van hadden.” Ze houden van het onafgemaakte, het verrassende, zeggen ze. “We koesteren de eerste foto op de rol. Die is niet perfect, maar de ‘imperfectie’ draagt ​​bij aan het hele plaatje. Zo werkt het geheugen ook: fragmenten van iets dat ooit is gebeurd, komen in je op. Eerst vaag, en dan wordt het geleidelijk duidelijker.”

Er is ook wat abstracter werk, zoals een vrouw in een gang met geeloranje licht en een kat in het blauwe uur met prachtige horizontale en verticale strepen in verschillende kleuren. De kat ziet er perfect uit. “Het resultaat verraste ons ook. Het is gedrukt op speciaal Hahnemühle-papier.”

In the Mood for Love

De foto’s doen me denken aan de film ‘In the Mood for Love’ van regisseur Wong Kar Wai, die zich afspeelt in Hongkong (2000). Dezelfde grootstedelijke sfeer, waar stemming en kleur centraal staan. De twee hoofdpersonages, Chow Mo-wan (Tony Leung) en Su Li-zhen (Maggie Cheung), wonen in 1962 naast elkaar, terwijl hun partners een affaire hebben. Eric en Loes: “Het is onze favoriete film. We voelen ons helemaal verbonden met de sfeer en spanning van de film. Je voelt zelfs de drang om een ​​sigaret op te steken.

We spraken met de setfotograaf van de film, Wing Shya, over het maken van stills van de film. Hij zei onder andere: ‘Niet nadenken, gewoon schieten.’ Veel mensen bereiden zich te veel voor als ze een foto maken, wat vaak tot teleurstellende resultaten leidt.”

Waarom is dit thema belangrijk voor hen?

“Omdat we denken dat fotografie gevoelens moet oproepen, zelfs – of moeten we zeggen, juist – wanneer de foto niet alles verklaart. We laten graag ruimte voor associatie en suggestie: voor herinneringen die plotseling bovenkomen, fragmenten van dromen, of scènes die je doen denken aan een film die je ooit hebt gezien. Het is in die schemerzone tussen weten en voelen dat de ware magie van fotografie bovenkomt.”

Hebben ze een sleutelwerk?

“Dat is een lastige vraag! Maar als we allebei een sleutelwerk uit deze tentoonstelling moeten kiezen, dan zou dat voor Eric de Cineac-foto in Amsterdam zijn. Het is een erfgoedlocatie, direct herkenbaar voor de meeste Amsterdammers, en de foto legt een vluchtig, filmisch moment vast: een rijdende tram, de gloed van de Pathé Tuschinski-letters erop weerspiegeld, een eenzame figuur in een felblauwe jas, alles badend in de kleuren van de nachtelijke stad.”

Voor Loes is het de foto van een stel dat voor een minibusje in Hongkong staat. “Net als Erics foto zit deze vol visuele en emotionele lagen en iconische stadsbeelden; reflecties van neonreclames op de ramen van de bus, het stel verzonken in een rustig gesprek, een gloeiend neonreclamebord dat boven hen zweeft. Het is die subtiele spanning, het gevoel dat er net iets is gebeurd, of op het punt staat te gebeuren, die de foto zijn lading geeft.

Sommige plekken worden zo vaak gefotografeerd dat veel fotografen ze vermijden. Dat doen wij niet, wij zien het als een uitdaging: hoe kunnen we iets bekends vastleggen op een manier die filmisch, emotioneel en nieuw aanvoelt? Hoe voegen we een extra laag toe, van sfeer, gevoel of compositie, zodat het meer wordt dan zomaar een momentopname?”

Hoe lang zijn jullie al fotograaf? Hebben jullie een bepaalde opleiding gevolgd?

“We fotograferen allebei sinds onze tienerjaren en zijn volledig autodidact, maar pas de laatste jaren zijn we het serieuzer gaan nemen als kunstvorm, in plaats van alleen maar voor de lol foto’s te maken: Eric rond het midden van de jaren 2000, en Loes in 2018.”

Eric groeide op in Hongkong en verhuisde naar Los Angeles om te studeren, Loes in Amsterdam, Nederland, ze verhuisde in 2014 naar Hongkong. Ze vonden hun eigen pad en lieten zich inspireren door fotoboeken, musea en galerieën, eindeloze filmexperimenten en het (opnieuw) bekijken van klassieke films.

“Onze samenwerking begon in 2019, toen we elkaar ontmoetten in een fotogalerie in Hongkong. We begonnen te praten over filmcamera’s en zijn er eigenlijk nooit meer mee gestopt. Na die eerste ontmoeting beseften we dat we van een soortgelijke esthetiek hielden en begonnen we samen lange fotowandelingen te maken. Tussen de sluiterklikken door beseften we: ‘we willen niet alleen partners zijn in de fotografie, maar ook in het leven’. Sindsdien zijn onze stijlen nog nauwer met elkaar verweven geraakt.”

Tot slot, wat is hun artistieke filosofie?

“We fotograferen uitsluitend op 35mm-film, met vintage camera’s. Eric heeft een Leica III uit 1934 en een Leica M2 uit 1965. Momenteel fotografeert Loes voornamelijk met een Nikon FM uit 1984.

We omarmen alles wat analoog te bieden heeft: de lichtinval, de zachtheid, de korrel.

We streven niet naar perfectie, we streven naar emotie. Een foto gaat voor ons niet alleen over wat je zag, maar ook over wat je voelde of waar je door geïnspireerd werd op het moment dat je op de foto drukte. Dat is het gevoel dat we willen delen.”

https://gallerywm.com/WP/eric-chan-loes-van-ieperen-blue-hour-05-09-04-10-2025/
https://www.instagram.com/halloloes/
https://www.instagram.com/lazybonecafe/